میرا قربانیفر
گزارشگر
اخبار مرتبط
تحریریه آوش/ مساله قاسمیان فقط گزارش یک روحانی جنجالی نیست. گزارش یک سازوکار است؛ سازوکاری که در آن برخی میتوانند تا مرز بحرانسازی پیش بروند، اما همچنان پشت بلندگو بمانند. پرسش اصلی همین است که در کشوری که برای یک توییت، یک استاد دانشگاه حذف میشود؛ برای یک نقد، روزنامهنگار احضار میشود؛ برای یک جمله، فعال سیاسی هزینه میدهد؛ غلامرضا قاسمیان و امثال او چگونه چنین حاشیه امن آهنینی دارند؟ و مهمتر از آن، این حاشیه امن را چه کسی ساخته، چه کسی نگه داشته و هزینهاش را چه کسی میپردازد؟
تحریریه آوش/ ایران امروز با یک انتخاب روبهروست که یا اینترنت را بهعنوان حق عمومی، برابر و حیاتی به رسمیت بشناسد، یا با نسخههای خاص، سفید و پرو، شکاف اجتماعی را عمیقتر کند. خاموشی طولانی اینترنت شاید در کوتاهمدت جریان اطلاعات را کند کند، اما در بلندمدت چیزی خطرناکتر میسازد: جامعهای بیاعتماد، اقتصادی بیافق، نسلی عصبانی و بازاری که حتی اگر چراغ ویترینش روشن باشد، مشتریاش پشت دیوار مانده است
تحریریه آوش/ یکی از مهمترین سوءبرداشتها در فضای عمومی این است که تحریمهای ایران صرفاً به برنامه هستهای گره خوردهاند. این در حالی است که بخش مهمی از این محدودیتها بسیار پیشتر از پرونده هستهای شکل گرفتهاند. ریشههای اولیه تحریمها به سالهای پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران بازمیگردد؛ زمانی که روابط اقتصادی ایران و آمریکا عملاً قطع شد و نخستین محدودیتها علیه داراییها و مبادلات مالی ایران اعمال شد
تحریریه آوش/ اگر روند بیکاری ادامه یابد، ممکن است عرضه نیروی کار در این بخش حتی بیشتر هم شود و این یعنی فشار بیشتر بر درآمد رانندگان؛ و در نهایت، آن چه در اسنپ و تپسی میبینیم، فقط یک تغییر در قیمت کرایهها نیست؛ بلکه روایتی است از یک اقتصاد که در حال تطبیق با شرایطی دشوار است. خیابان، بهعنوان یکی از اولین جاهایی که این تغییرات در آن دیده میشود، حالا به صحنهای تبدیل شده که در آن میتوان نشانههای بحران را با چشم غیرمسلح دید.رانندههایی که منتظر مسافرند، مسافرانی که کمتر شدهاند، قیمتهایی که پایین آمدهاند، همه اینها قطعات یک پازل بزرگتر هستند
تحریریه آوش/ بعد از انقلاب و در فضای ایدئولوژیک دهه ۶۰، قهوه فقط یک نوشیدنی نبود، «نشانه» بود. در سینما، شخصیتهای بد، جاسوسها و ساواکیها قهوه مینوشیدند. در جامعه هم نوشیدن قهوه نوعی «غربگرایی» تلقی میشد. کافیشاپ نمادی از فرهنگ غربی بود و باید برچیده میشود و در زمانهای که کشور درگیر جنگ بود دیگر عجیب نبود که واردات قهوه کم و کمتر شد. به این ترتیب قهوه از زندگی ایرانیان حذف شد، اما چای حکمرانی میکرد و با همین تغییر، سبک زندگی دوباره دگرگون شد
تحریریه آوش/ یش از آن که نامهای قهوه، چای، اسپرسو یا حتی دمنوش در فرهنگ ایرانی دوباره جریان پیدا کند، ایران خودش یک تاریخ پرشکوه نوشیدنی داشت. در بسیاری از روایتهای تاریخی، شربتخانههای ایرانی بخشی از زندگی روزمره مردم بودند؛ نه فقط جایی برای نوشیدن، بلکه مکانی برای دیدار، گفتگو، استراحت و حتی تصمیمگیریهای محلی. ایران همیشه سرزمینی گرم بوده؛ از کویر مرکزی تا تابستانهای شدید فارس و خوزستان
تحریریه آوش/ وقتی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از بیکاری مستقیم یک میلیون نفر و تأثیر غیرمستقیم آن بر دو میلیون نفر دیگر سخن گفت، این عدد در نگاه اول صرفاً یک آمار به نظر میرسید؛ اما در دل بازار کار، این اعداد ترجمهای کاملاً ملموس دارند و معنای آن شاید بیش از همه کارگاههایی است که چراغشان خاموش شده، خطوط تولیدی که نیمهکاره رها شدهاند و خانوادههایی که ناگهان منبع درآمدشان قطع شده است. جایی که قرار است آخرین ضربهگیر این بحران باشد، اما خودش پیش از این، زیر بار مشکلات مزمن خم شده بودو حالا سؤال این است که آیا این بدنه نحیف، توان تحمل «سر بزرگ» لشکر بیکاران را دارد؟
تحریریه آوش/ محدودسازی اینترنت، تنها به معنای قطع یک ابزار ارتباطی نیست؛ بلکه بهطور مستقیم «ظرفیت روایتگری» جامعه را هدف میگیرد. در جهان امروز، روایتها دیگر صرفاً در اختیار دولتها یا رسانههای رسمی نیستند؛ شهروندان خود به بازیگران اصلی تولید و انتشار خبر تبدیل شدهاند
تحریریه آوش/ در روزگاری که ایران زیر سایه حملات مغول میسوخت و شهرها یکی پس از دیگری فرو میریختند، سعدی راهی متفاوت انتخاب کرد. او به جای ماندن در ویرانهها، سفر را برگزید؛ از شیراز تا بغداد، از شام تا حجاز. سالها در جهان گشت و رنج، فقر، جنگ و بیعدالتی را از نزدیک دید. همین تجربهها بود که بعدها در کلماتش جان گرفت؛ کلماتی که نه از خیال، بلکه از زندگی میآمدند
تحریریه آوش/ پاکستان، با تکیه بر موقعیت جغرافیایی و شبکه روابط خود، تلاش کرده جایگاهی جدید برای خود تعریف کند و نه صرفاً یک متحد، نه یک بازیگر منطقهای، بلکه یک واسطه فعال در بحرانهای جهانی و در مرکز این تحول، نام عاصم منیر قرار دارد؛ ژنرالی که با استفاده از ترکیبی از روابط شخصی، قدرت نظامی و درک دقیق از لحظه بحران، توانست معادلهای را تغییر دهد که بسیاری آن را غیرقابل تغییر میدانستند
تحریریه آوش/ تعلیق اگر کوتاه باشد، فقط یک مکث است؛ اما اگر طولانی شود، به یک شکل از زیست تبدیل میشود و زیستی که آرام و بیصدا، بنیانهای جامعه را فرسایش میدهد. جامعهای که برای مدت طولانی در وضعیت «نه جنگ، نه صلح» بماند، بهتدریج توان تصمیمگیری جمعی خود را از دست میدهد. افراد، بنگاهها و حتی نهادها، به جای انتخاب و حرکت، به تعویق و انتظار عادت میکنند. در این عادت به تعویق، همانجاست که توسعه متوقف میشود، سرمایهها منجمد میمانند و امید به آینده جای خود را به احتیاط دائمی میدهد
تحریریه آوش/ در اسلامآباد، ونس نه فقط درباره ایران، بلکه درباره آینده نقش آمریکا در جهان مذاکره میکند. اینکه آیا این رویکرد به کاهش تنش منجر میشود یا صرفاً شکل جدیدی از رقابت را رقم میزند، هنوز مشخص نیست. اما یک چیز روشن است که جی دی ونس، دیگر فقط نویسنده «مرثیه هیلبیلی» نیست؛ او در حال نوشتن فصل تازهای از سیاست آمریکاست، فصلی که ممکن است قواعد بازی در خاورمیانه را نیز تغییر دهد