زنان؛ کمسهم در اشتغال و پرشمار در اخراج/ آمارها از سقوط امنیت شغلی زنان چه میگویند؟
تحریریه آوش/ در ساختار اقتصادی کشور، امنیت شغلی زنان شاغل و کارگر به یک بحران فرساینده تبدیل شده است. نگاهی به دادههای رسمی مرکز آمار عمق این نابرابری سیستماتیک را فاش میکند؛ در حالی که سهم جمعیتی زنان و مردان تقریبا برابر است، حدود ۸۵ درصد فرصتهای شغلی در اختیار مردان و تنها ۱۵ درصد سهم زنان است.
در ساختار اقتصادی کشور، امنیت شغلی زنان شاغل و کارگر به یک بحران فرساینده تبدیل شده است.نگاهی به دادههای رسمی مرکز آمار عمق این نابرابری سیستماتیک را فاش میکند؛ در حالی که سهم جمعیتی زنان و مردان تقریبا برابر است، حدود ۸۵ درصد فرصتهای شغلی در اختیار مردان و تنها ۱۵ درصد سهم زنان است.نرخ مشارکت اقتصادی این قشر نیز همواره در کانال ناچیز ۱۱ تا ۱۴ درصد نوسان دارد.این شکاف عمیق حتی با شاخصهای آموزش عالی که زنان در آن پیشتازند توجیه نمیشود، چرا که نرخ بیکاری زنان فارغ التحصیل با رسیدن به ۲۰.۳ درصد، نزدیک به سه برابر مردان است و در سنین ۱۵ تا ۲۴ سال، به شکل بحرانی به ۳۱.۸ درصد جهش میکند.این سهم اندک و لرزان، با کوچکترین تکانه اقتصادی، رکود یا بحران به سرعت فرو میپاشد.
گواه عریان این واقعیت، گزارش زهرا بهروزآذر، معاون رئیسجمهور در امور زنان است؛ طبق آمار، یک سوم از ۱۴۷ هزار متقاضی بیمه بیکاری در بحرانهای اخیر، یعنی حدود ۴۹ هزار نفر، زنان بودهاند؛ فاجعهای آماری برای قشری که اساسا سهمی در اشتغال رسمی ندارد.ریشه این تبعیض در نگاه سودجویانهای است که درآمد زن را ثانویه و مکمل میپندارد. این رویکرد فرهنگی و خلاهای قانونی سبب شده تا حدود ۸۹ درصد زنان در جوامع روستایی به سمت مشاغل غیررسمی و بدون بیمه سوق داده شوند.کارفرمایان با آگاهی از اینکه زنان کمتر وارد پیگیریهای حقوقی میشوند، آنها را با قراردادهای موقت، سفید امضا و حتی تعهدهای غیرقانونی عدم بارداری به نیروی کار ارزان و مصرفی تبدیل کردهاند تا در زمان تعدیل، در صف اول اخراج باشند.حالا اما با نمایان شدن این آمار و ارقام وقت آن است بپرسیم تا کی قرار است معیشت و کرامت زنان، زیر تیغ ناامنی شغلی قربانی شود؟
