تمدن ایران لقمه گلوگیری است که متجاوزان طمعکار را خفه خواهد کرد
تمدن ایران لقمه گلوگیری است که متجاوزان طمعکار را خفه خواهد کرد
اطمینان دارم برخی برای فولاد مبارکه گریستهاند برخی برای کاخ گلستان اشک ریختهاند و هیچ منافاتی نیست که آدمی هم برای فاجعه خونین 18 و 19 دی بگرید، هم برای انباشته تمدنی ایران گریه کند و هم برای کارگرانی خون بگرید که بر اثر این جنگ بیکار شدهاند
تحریریه آوش/ میراث هزاران ساله ما، در خلا نظارت و کمبود شدید نیروی حفاظتی، آماج حملات بیامان سوداگران گنج قرار گرفته و شاهد ویرانیهای گسترده در شهرستانهای فیروزآباد، فراشبند، داراب، نورآباد، رستم و قصر ابونصر شیراز بوده ایم و این تنها درد فارس نیست؛ از رضویه مشهد و اندیمشک تا رابر و بردسیر کرمان و کوههای ایلام، صدای تیشه غارتگران در جنگ رمضان به گوش میرسد. در جنوب کرمان درگیریهای خونین میان نیروهای حفاظت و حفاران گزارش شده است. این در حالی است که وضعیت حفاظتی ما به شدت شکننده است
تحریریه آوش/ یونس خسروبیگی، کنشگر محیط زیست، در روزهای جنگ اخیر ایران به دل مناطقی رفت که هدف موشک و انفجار قرار گرفته بودند؛ اما او به جای ویرانی، دنبال نشانههای زندگی میگشت. از یک جوانه زیر آوار تا روایت خانوادههایی که با وجود آسیب، دوباره به کمک دیگران رفتند، او تصویری متفاوت از جنگ را ثبت کرده است.
تحریریه آوش/ در روزهایی که انفجار و آوار، زندگی را در دل شهرها متوقف کرده بود، امید به دستان امدادگران و شامه تیز سگهای زندهیاب گره خورد. رضا نورمحمدی، مربی سازمان امداد و نجات هلال احمر، در این گفتوگو از عملیاتهای نفسگیر، چشمانتظاری خانوادهها و نقش تعیینکننده سگهایی میگوید که تا ۹۵ درصد مسیر جستوجو را پیش میبردند؛ حتی آنجا که از پیکرها تنها نشانی باقی مانده بود.
موضوعی که این روزها با عنوان «دکترین جدید نظامی ایران و ارتقای عزت ملی» مطرح میشود، بهویژه پس از تحولات اخیر، مورد توجه قرار گرفته است
تحریریه آوش/ محدودسازی اینترنت، تنها به معنای قطع یک ابزار ارتباطی نیست؛ بلکه بهطور مستقیم «ظرفیت روایتگری» جامعه را هدف میگیرد. در جهان امروز، روایتها دیگر صرفاً در اختیار دولتها یا رسانههای رسمی نیستند؛ شهروندان خود به بازیگران اصلی تولید و انتشار خبر تبدیل شدهاند
برای آنها جنگ فقط هراس و صداهای دور نبود. فقط دست و دلشان و شیشهها نلرزید، بلکه آشیانههایشان فروریخت
صلحی که از راولپندی شروع شد
تحریریه آوش/ پاکستان، با تکیه بر موقعیت جغرافیایی و شبکه روابط خود، تلاش کرده جایگاهی جدید برای خود تعریف کند و نه صرفاً یک متحد، نه یک بازیگر منطقهای، بلکه یک واسطه فعال در بحرانهای جهانی و در مرکز این تحول، نام عاصم منیر قرار دارد؛ ژنرالی که با استفاده از ترکیبی از روابط شخصی، قدرت نظامی و درک دقیق از لحظه بحران، توانست معادلهای را تغییر دهد که بسیاری آن را غیرقابل تغییر میدانستند
تحریریه آوش/ برای تهران نیز پیام ساده است که دیپلماسی ضروری است، اما بازدارندگی و حفظ اهرمهای قدرت همچنان حیاتی هستند. منطقه در حال بازآرایی است و سفر شریف به ریاض یک بار دیگر یادآوری میکند که در خاورمیانه، حتی مأموریتهای «صلح» هم به طور معمول فقط درباره صلح نیستند