از سکوهای ورزشگاه تا تیتر رسانه‌های ترکیه؛ حاشیه‌ای با ابعاد ملی!
تحریریه آوش/ بیمقدار، نماینده پیشین مردم تبریز در مجلس: شعارهای تند برخی علیه چهره‌های سیاسی از جنس همان توهین‌های قومی اخیر در استادیوم انزلی است/ شاه قاسمی، استاد ارتباطات دانشگاه تهران: باید یک بار برای همیشه تکلیف خود را با پان‌ترکیسم و تجزیه‌طلبی روشن کنیم
نسجام ملی در شرایط دشوار و در مواجهه با تهدیدهای بیرونی یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های راهبردی کشور برای حفط منافع ملی و عبور از بحران‌هاست؛ سرمایه‌ای که اگرچه در بزنگاه‌های حساس با حضور و همراهی مردم جلوه‌ای برجسته پیدا می‌کند، تداوم و پایداری آن به عواملی فراتر از همدلی‌های مقطعی وابسته است.
وحدت ملی کلید واژه‌ای است که نه امروز بلکه ماه‌ها است از سوی مسئولان نظام، شخصیت‌های سیاسی و دلسوزان بر آن تاکید می‌شود.
هدف از تریبون‌ها و تجمعات شبانه از ابتدای شکل‌گیری و حضور مردم حمایت از ارکان حاکمیت و نیرو‌های مسلح بود و به واقع از همان روز‌های نخست نیز مردم بر همین مبنا کار را پیش بردند و در شعارهای خود وجه ملی بودن این تجمعات را به عنوان تریبونی تاثیرگذار رعایت می‌کردند.
در نگاه به رابطه میان حاکمیت و جامعه، یکی از پرسش‌های بنیادین همواره این بوده که «شنیده شدن صدای مردم» دقیقاً به چه معناست و چه زمانی می‌توان ادعا کرد این صدا واقعاً به گوش مسئولان رسیده است.
تداوم رایزنی‌های تهران و واشنگتن در نیویورک، در شرایطی که دوطرف همچنان بر سر مولفه‌های اصلی مذاکره اختلاف دارند، بیش از آنکه نشانه حرکت سریع به سمت توافق باشد، بیانگر تلاش برای یافتن متغیرهای مشترک و تنظیم مجدد دستورکار مذاکرات است
هنوز ساعتی از انتشار خبر دیدار نمایندگان با محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس دوازدهم نگذشته بود که مجتبی زارعی، نماینده تهران، در متنی که در ایتا منتشر شده بود، از طرح یک نماینده مجلس برای کودتا علیه دولت خبر داد.
رهبر انقلاب ششم شهریور «جنگ یا مذاکره»، «وفاق یا تندروی» و «سازش یا جنگ‌طلبی» را دوگانه‌های موهوم خواند و هر رفتار مخل انسجام اجتماعی را ممنوع اعلام کرد
منافع ملی همواره و در هر مقطعی باید سرلوحه کار مسئولان و مقامات کشور باشد و تمام تصمیمات و اقدامات را بر مبنای کسب هر چه بیشتر منافع ملی اتخاذ کنند.
تعبیر «کلان‌راهبرد» درباره وحدت و انسجام از این جهت اهمیت دارد که این مفهوم دیگر صرفاً ناظر بر تنظیم روابط میان قوای سه‌گانه یا نزدیک کردن جریان‌های سیاسی به یکدیگر نیست.
