معیشت

پس از اعتراضات اخیر، اقدام ملموسی برای برآورده شدن مطالبات اقتصادی مردم صورت نگرفته یا گزارش جامع و منسجمی درباره آن منتشر نشده است

فشار معیشتی به نقطه‌ای رسیده است که دیگر نیازی نیست که آن را تنها با شاخص‌های آماری سنجید؛ این فشار اکنون در تار و پود روان جمعی شهروندان رسوخ کرده است.

در جامعه‌شناسی سیاسی، اعتراضات اجتماعی صرفا به‌عنوان واکنش‌های مقطعی به یک بحران خاص فهم نمی‌شوند، بلکه اغلب در قالب فرایندهای انباشتی، تدریجی و ساختاری قابل تحلیل هستند.

در روزهایی که چشم و گوش بسیاری از مردم به مجلس است تا بلکه تصمیمات و خبرهای خوبی درباره بهبود معیشت آنها از راه برسد، اظهارنظر یکی از نمایندگان مجلس درباره علی دایی و فعالیت‌های اقتصادی اسطوره فوتبال ایران، بازتاب منفی زیادی میان کاربران در فضای مجازی داشت.

بهمن آرمان گفت: آنچه امروز در اقتصاد ایران دیده می‌شود، حاصل مجموعه‌ای از تصمیمات نادرست و اولویت‌دادن به آرام‌سازی کوتاه‌مدت جامعه به‌جای سرمایه‌گذاری و تولید است. در حالی که راه‌حل‌ها شناخته‌شده‌اند و تجربه‌های موفق داخلی نیز وجود دارد.

دولت در لایحه بودجه سال ۱۴۰۵ پیشنهاد داده بود میزان افزایش حقوق کارمندان و بازنشستگان در سال آینده ۲۰ درصد باشد و ارز ترجیحی واردات کالاهای اساسی حذف شود، همچنین افزایش قیمت برخی حامل‌های انرژی هم پیش‌بینی شده بود.

با وجود آنکه در برخی سالها رویکردها در تعیین رقم دستمزد کارگران اثرگذار بوده و حتی بیش از نرخ تورم تصویب شده ولی به دلیل نبود ثبات و عدم کنترل قیمت کالاها و مایحتاج اساسی، افزایش مزد چندان محسوس و ملموس نبوده است.مقامات کارگری تاکید دارند که تعیین دستمزد عادلانه و واقع بینانه برای جامعه کارگری مستلزم عمل به ماده ۴۱ قانون کار، تثبیت قیمتها و کنترل بازار است.

طبقه متوسط ایران، آینده را مبهم و سیاست را کم‌اثر می‌داند و به وعده‌ها هم بی‌اعتماد شده است. لذا اگر اصلاح‌طلبی نتواند زبان تازه‌ای برای تعامل با این طبقه پیدا کند، پایگاه خود را از دست می‌دهد.

پرسش اصلی از جایی آغاز می‌شود که چرا صرفِ بردن نام «آمریکا» هنوز هم جامعه ایران را به‌سرعت به دو قطب متضاد تقسیم می‌کند؛ شکافی که گاه مجال گفت‌وگوی عقلانی را نیز از بین می‌برد.

کارشناسان اقتصاد در تحلیل بودجه سال آینده می‌گویند که دولت برای جبران کاهش درآمد ناچار به فشار بر معیشت مردم شده است‌