مردم

اعتراضاتی که در هفته‌های اخیر در کشور رخ داد، فارغ از فراز و فرودهای میدانی آن، حامل پیام‌هایی بود که شاید هیچ‌یک از بازیگران صحنه سیاست و اجرا علاقه‌ای به دیدن و شنیدن کامل آن نداشته باشند.

گفته می‌شود روزنامه‌نگار، چشم بینا و زبان گویای جامعه است. اما اینکه روزنامه‌نگاری چقدر در کل جامعه و توسط حاکمیت جدی گرفته می‌شود، بحث دیگری است.

کاهش سرمایه اجتماعی صرفا در حوزه اشتغال نیست. اعتماد عمومی بشدت آسیب دیده، بحران ها و چالش های فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و امنیتی شرایط کشور را دگرگون کرده و زبان مفاهمه و گفت و گو میان حاکمیت و مردم دچار لکنت شده است.

رئیس‌جمهور، با تأکید بر ضرورت مشارکت عمومی در حل مسائل کشور گفت: بدون همراهی مردم هیچ برنامه‌ای به نتیجه نخواهد رسید و همه افراد توانمند باید برای رفع مشکلات به میدان بیایند.

حسین کاشفی، فعال سیاسی اصلاح طلب گفت: توصیه من به تندروها که عموما به جبهه پایداری وابسته هستند، این است که با اصرار به سیاه نمایی و نادیده گرفتن مطالبات مردم، در آینده ای نه چندان دور چاره ای جز حاشیه نشینی مطلق نخواهند داشت.

آیا سرمایه سیاسی در ایران به گونه‌ای است که بتواند پاسخ‌گوی بحران‌ها و تهدیدات داخلی و خارجی باشد؟ در هر کشوری سرمایه‌های طبیعی یا اقتصادی یا فرهنگی وجود دارد. درباره این سرمایه‌ها سخن بسیار گفته شده است اما از سرمایه سیاسی کمتر سخن گفته‌ایم.

همان دستوری که می‌گوید ایران نباید سلاح هسته‌ای داشته باشد تا ما تحریم‌ها را‌برداریم. ما در ایران آماده‌ایم که امریکا بیاید و سرمایه‌گذاری کند.

دل‌مشغولی‌ مردم درباره سرنوشت کشور، فضای سنگینی را بر جامعه گسترانیده است. مردم از بازگشت تحریم‌ها به‌واسطه فعال‌شدن مکانیزم‌ماشه نگران‌اند.

«ما مصری‌ها، شیعیان افراح و شما ایرانیان شیعیان احزان هستید!» این سخن و تعبیر اندیشه برانگیز را (اندیشه به هر دو معنی تفکر و نیز دغدغه و بیم) اولین‌بار در قاهره از مرحوم «حسن حنفی» (۲۰۲۱-۱۹۳۵) فیلسوف و نظریه پرداز معاصر مصری شنیدم.

در دهه های اخیر کشور روزهای دشواری را پشت سر گذاشته است؛ روزهایی که دشمنان کوشیدند تا امید را کم رمق کرده و به جای آن بذر تفرقه بکارند. اما آن تلاش‌ها قرین موفقیت نبوده است آنچنانکه اهداف رژیم صهیونیستی در حمله اخیر محقق نشد.