وقتی یک کارگر باید برای دریافت حقوق ۱۶ میلیون تومانی خود یک ماه زیر آفتاب و سرما کار کند، اما در همان کشور، یک فوتبالیست معمولی تنها با امضای یک قرارداد، نزدیک به ۱۰۰ میلیارد تومان به حسابش واریز می‌شود، دیگر مسئله فقط فوتبال نیست؛ مسئله، نوعی بی‌عدالتی آشکار در توزیع منابع عمومی است؛ شکافی که هر روز عمیق‌تر می‌شود و اعتماد عمومی را می‌بلعد.
تحریریه آوش/جنگ فقط در مرزها و خطوط درگیری اتفاق نمی‌افتد. جنگ واقعی در صف‌های طولانی خرید، حساب‌های بانکی خالی، مغازه‌های خاموش و قراردادهایی دیده می‌شود که دیگر تمدید نمی‌شوند. فریز حقوق در ظاهر واژه‌ای خنثی و فنی است، اما در بطن خود، معنای بسیار سیاسی و طبقاتی دارد. این اصطلاح یعنی نیروی کار باید با درآمدی ثابت در اقتصادی زندگی کند که هر روز گران‌تر می‌شود. نتیجه چنین تصمیمی، کاهش تدریجی اما واقعی دستمزد است.
تحریریه آوش/ در شرایطی که هزینه سبد معیشت خانوار به حدود ۶۰ میلیون تومان رسیده، بسیاری از کارگران ماهانه کمتر از ۱۵ میلیون تومان دستمزد دریافت می‌کنند. این اختلاف فقط یک فاصله آماری نیست؛ شکافی عمیق میان درآمد و حداقل‌های زندگی است. طبق ماده ۴۱ قانون کار، حداقل دستمزد باید بر اساس سبد معیشت تعیین شود، اما در سال‌های اخیر مزدها به‌طور مزمن از هزینه واقعی زندگی عقب مانده‌اند. تکیه صرف بر نرخ تورم سالانه، بدون جبران این عقب‌ماندگی، به معنای تداوم فشار بر خانوارهای کارگری است. نادیده گرفتن سبد…
یک کارگر بروجردی در حین کار در شیفت شب، دست خود را از ناحیه بازو از دست داد.
