این تصور که یک «دولت – تمدن» را میتوان با بمباران به عصر حجر بازگرداند، نادیده گرفتن پنج هزار سال تاب آوری است؛ تمدنی که از فجایعی به مراتب بزرگتر از مهمات مدرن جان سالم به در برده است.
این تصور که یک «دولت – تمدن» را میتوان با بمباران به عصر حجر بازگرداند، نادیده گرفتن پنج هزار سال تاب آوری است؛ تمدنی که از فجایعی به مراتب بزرگتر از مهمات مدرن جان سالم به در برده است.
در روزهایی که خبرها از تشدید درگیریها و هدف قرار گرفتن زیرساختهای حیاتی ایران حکایت دارند، یک پرسش کلیدی در فضای عمومی و رسانهای برجسته شده است: چرا جامعه ایرانی، برخلاف انتظار برخی تحلیلگران خارجی، دچار هراس جمعی گسترده نشده است؟
حمله صهیونیستی- آمریکایی به زیرساخت راهآهن تهران تکذیب شد.
معاون کمیته امداد با حضور در مرکز خدمات مددکاری کمیته امداد و اداره شرق تهران بر دیدار و دلجویی از مددجویان به ویژه خانوارهای آسیب دیده از جنگ رمضان تأکید کرد.
در فضای سیاسی ایران، واکنش یا سکوت چهرههای مختلف نسبت به اظهارات جنجالی، همواره محل بحث و تحلیل بوده است.
پس از گذشت بیش از یک ماه از تهاجم اسرائیل و آمریکا به ایران، آتش جنگ در غرب آسیا گستردهتر شده و با فراتر رفتن از زمینههای نظامی، پیامدهای اقتصادی را نیز به دنبال داشته است.
صبح دیروز –یکشنبه- ناخواسته گفتوگوی دو مرد را شنیدم. یکی گفت: «نامردا! دارن زیرساخت میزنن. بابا! اینا دیگه کی هستند؟!» دیگری گفت: «معلومه که ما هم بدجور زدیمشون که اینطور آتیش گرفتن.» این روزها واژههای «زدند» و «زدیم» در گفتوگوهای روزمره ایرانیان زیاد است.
آیا ایالات متحده در جنگ با ایران موفق میشود؟ بستگی دارد از چه کسی بپرسید. در یک نظرسنجی که هفته گذشته توسط مؤسسه تحقیقاتی پیو منتشر شد ، ۶۱ درصد از آمریکاییها از نحوه مدیریت دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده در این درگیری ناراضی بودند.
اگر هدف عملیات «نجات خلبان» نبود، کسی باور نمیکرد آمریکا دارد یک پیروزی را جشن میگیرد. انهدام یک اف-۱۶، هدف قرارگرفتن جنگنده اِی-۱۰ و یک بلکهاوک، منهدمشدن دو فروند سی-۱۳۰ و دو پهپاد هرمس و امکیو-۹؛ آنهم بعد از ساقطشدن یک اف-۱۵؛ این فهرست، دستاوردهای یک «عملیات موفق» نیست؛ صورتحساب یک فاجعه است که در آن برای نجات یک خلبان زخمی، یک ناوگان هوایی تمامعیار قربانی شده است.
با گذشت ۳۸ روز از آغاز درگیریها و در آستانه چهلمین روز جنگ، نشانههایی از شکلگیری یک همگرایی گسترده در سطوح مختلف کشور برای مقابله با تجاوز دشمن دیده میشود؛ وضعیتی که از آن با عنوان «همه پای کار ایران» یاد میشود و بیانگر مشارکت مجموعهای از ارکان نظامی، دولتی و مردمی در این روند است.