تمام کسانی که این روزها به تهران یا شهرهای بزرگ دیگری که زیر آتش است بر میگردند آنهایی نیستند که چند روز پیش با افزون شدن شعلهها خانههایشان را ترک کردهاند. بعضی از آنها از هفتهها پیش در مسافرت بودهاند و ناچار شدهاند برنامه مسافرتشان را چند روز این طرف و آن طرف کنند اما بالاخره به آن «آخرش که چی» رسیدهاند و حالا در ردیف چراغهای قرمزی هستند که به سمت شهر میروند.
حمله نظامی اسرائیل به تهران، فارغ از ابعاد سیاسی و نظامیاش، رویدادی است که ردپایی عمیق در حافظه جمعی شهروندان برجای گذاشت؛ ردپایی که به باور دکتر امیر منصوری، نباید در سکوت و فراموشی معماری مدرن گم شود.
زمانی که شعلههای آتش جنگ جهانی دوم در اروپا زبانه کشید، فرانسه یکی از پیشرفتهترین اقتصادهای صنعتی اروپا بود. با این حال، بهدنبال سقوط برقآسای این کشور و اشغال آن توسط آلمان نازی، صنعت فرانسه در موقعیتی دشوار قرار گرفت؛ وضعیتی که از بسیاری جهات میتوانست به فروپاشی کامل ظرفیتهای تولیدی این کشور منجر شود. اما چنین نشد! مجموعهای از اقدامات شامل برخی اصلاحات نهادی، سیاستهای پولی و مالی و نیز، کمکهای بینالمللی موجب شد صنعت فرانسه در دل یکی از سیاهترین دوران تاریخ خود زنده…
جنگ پدیده شومی است. به یقین کسی نیست که جنگ را دوست داشته باشد و از آن استقبال کند. چرا که جنگ نتیجهای جز ویرانی، نابودی و داغدار شدن خانوادهها ندارد. تاریخ نشان میدهد که ایران از کشورهایی است که آغازگر هیچ جنگی نبوده و هرگز به استقبال جنگ نرفته و به تعبیر دقیقتر ایران در دوران مدرن شروعکننده هیچ جنگی نبوده است.
از ساعت 4 صبح امروز سه شنبه سوم تیرپس از 12 روز جنگ آتشبس بین ایران و اسرائیل برقرار شد
صادق زیباکلام معتقد است جامعه همچنان گلایه ها و شکایت های خود را از نظام سیاسی دارد اما اینکه مردم ایران از حمله اسرائیل استقبال کنند و بگوییند «کار نظام تمام است» توهم و خوشخیالی اپوزیسیون خارج از کشور است.
دشمنان ملت ایران، با آگاهی از پیشینهای پُرصلابت و میراث سترگ مقاومت این سرزمین، بهخوبی دریافتهاند که این ملت را نمیتوان با نیروی نظامی به زانو درآورد. از همینروی، رو به سوی میدان تازهای آوردهاند: نبردی شناختی-روانی که سلاح آن، ترس، تردید و تفرقه است.
عدم درک صحیح دشمنان ایران از قدرت واقعی نظام سیاسی جمهوری اسلامی و توان تقابل نظامی آن و فقدان شناخت آنها از بزرگی و عظمت جامعه ایرانی و توان این مردم در ترمیم ویرانیها، آنها را به توهمی سادهلوحانه دچار کرد. در چنین شرایطی تنها از یک طریق میتوان آنها را از خواب غفلت بیدار کرد: مقابله به مثل قاهرانه و مقتدرانه!
حالا نوبت ماست. نه فقط نیروهای مسلح. نه فقط دیپلماتها..
آیا گسترش جنگ روند صعودی قیمت طلای سیاه را کلید میزند؟
