تحریریه آوش/سال‌هاست در متن اقتصاد تحریمی ایران نام تراست و تراستی جا باز کرده است؛ شبکه‌ای از اشخاص و شرکت‌های واسطه که قرار بود درآمدهای نفتی را از کانال‌های غیرمستقیم به کشور برگردانند، اما امروز نامشان بیش از هر چیز با ابهام، ریسک و پرونده‌های سنگین مالی گره خورده است. در شرایطی که دسترسی ایران به نظام بانکی بین‌المللی محدود شده، این سازوکار به ابزاری برای ادامه فروش نفت و جابجایی ارز تبدیل شد؛ ابزاری که در عمل، هم راه‌گشا بود و هم پرهزینه.
داستان تحریم‌هایی که همه آن‌ها هسته‌ای نیستند
تحریریه آوش/ یکی از مهم‌ترین سوءبرداشت‌ها در فضای عمومی این است که تحریم‌های ایران صرفاً به برنامه هسته‌ای گره خورده‌اند. این در حالی است که بخش مهمی از این محدودیت‌ها بسیار پیش‌تر از پرونده هسته‌ای شکل گرفته‌اند. ریشه‌های اولیه تحریم‌ها به سال‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران بازمی‌گردد؛ زمانی که روابط اقتصادی ایران و آمریکا عملاً قطع شد و نخستین محدودیت‌ها علیه دارایی‌ها و مبادلات مالی ایران اعمال شد
تکاپوی اروپایی‌ها در نشست شورای حکام برای محکوم کردن ایران و تلاش اسرائیل و لابی صهیونیستی برای به شکست کشاندن مذاکرات هسته‌ای تهران و واشنگتن به اوج خود رسیده است.
از سال 2002 که خبر فعالیت‌‌های هسته‌ای ایران با ادعاهای گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی ایران منتشر شد، تاکنون تهران و طرف‌های غربی 8 دور با یکدیگر مذاکره کرده‌اند؛ مذاکراتی که هفته جاری آغاز شد و نهمین مذاکره در این خصوص محسوب می‌شود.
