انفجار انبار نفتها و انتشار گسترده آلایندهها در تهران، به گفته محمدرضا حیدری، استاد دانشگاه نورثوسترن آمریکا، فقط یک رخداد زیستمحیطی لحظهای نیست، بلکه میتواند در قالب «هزینه اجتماعی کربن» به عنوان یک شوک چندلایه از سلامت عمومی تا زیرساختهای شهری و مسیر توسعه پایدار بررسی شود.
یک روز قبل از آغاز آتشبس، منطقهای در تهران مورد اصابت یکی از موشکهای کروز آمریکایی قرار گرفت که اگر سر جنگی موشک عمل میکرد، نهفقط فاجعه انسانی دیگری در پرونده سیاه دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو به ثبت میرسید که جهان شاهد تخریب بخش ارزشمندی از میراث تاریخی ایران میشد.
هنوز رد انفجار بر دیوارهای خیابانهای تهران باقی مانده، نمونه این خرابی ها در خیابان جاجرودی در محله رسالت به وضوح دیددیده میشود،. برخی ساختمانها با داربستهای فلزی سرپا ماندهاند، اما برخی دیگر یا موج انفجاری که هدف آن منطقه نظامی بود، شیشه ها و دَر و پنجره را شکسته، یا یک عمر زندگی را نابود کرده است
در روزهای آتش بس و در حالیکه هنوز معلوم نیست آیا جنگ دیگری در ایران در پیش است یا نه، «اعتماد» با شش تن از شهروندان اغلب میانه رو و منتقد تهرانی گفتوگو کرد تا بدانیم در آن 40 روز چه بر آنها گذشته
جنگ فقط خانهها را ویران نمیکند، بلکه گاهی آرامآرام، حسِ امنیت را از دل آدمها میگیرد
واکنش مجری و کارشناس برنامه سمت خدا به صدای بمباران در پخش زنده را ببینید
روایت ایستادگی مــردمــی که میان ویرانی، زندگی را از نو میسازند
تعدادی از شهروندان هم که در جنگ 40 روزه، خودروهایشان به دلیل ریزش آوار دچار خسارات فراوان شد، به خبرنگار « اعتماد » گفتند که در مراجعه به کارگزاری بیمه ایران با جواب منفی برای پرداخت خسارات مواجه شدهاند.
در حالی که سقائیان نگاهی نسبتا خوشبینانه به بحث «تعادل» میان مقاومت نظامی، مدیریت خسارتهای اقتصادی و پیگیری مسیرهای دیپلماتیک دارد، محسن جلیلوند، در مقام دیگر کارشناس، در گپوگفتش با «شرق» اساسا با این چارچوب تحلیلی موافق نیست.
نزدیک به یک ماه از شروع جنگ گذشته است. دیگر خیلیها به صدای بمباران عادت کردهاند و صدای موشک و پدافند را تشخیص میدهند. اما رنج کتمان نمیشود و جنگ در کوچه و خیابان و خانه جاری است. این روزها وضعیت بیماران صعبالعلاج سختتر از همیشه است. نگرانی و اضطراب بیماران و خانوادههایشان در همهمه جنگ پنهان است و هیچ کس از فردا چیزی نمیداند.
