یکی از شاخص‌های موفقیت هر جشنواره‌ هنری، میزان مشارکت و توجه مخاطبان است درحالی که در دهه‌های گذشته، جشنواره موسیقی فجر یکی از مهم‌ترین رویدادهای فرهنگی بهمن‌ماه به شمار می‌رفت، در سال‌های اخیر نشانه‌های کاهش شور عمومی نسبت به آن مشهود است. بازتاب محدود در شبکه‌های اجتماعی، نبود حاشیه‌های هنری قابل توجه و کاهش گفت‌وگوهای تخصصی پیرامون اجراها، همگی از کاهش اثرگذاری جشنواره حکایت دارند.

«تن در تنِ تهران» تلاش دارد روایتی از دو سرباز ایرانی در طول جنگ ۱۲روزه را با مضامینی از شاهنامه به‌ویژه داستان آرش کمانگیر، پیوند بزند اما متأسفانه این پیوند نه میان بازیگران شکل می‌گیرد و نه میان صحنه و مخاطب.

سعید مروتی، منتقد سینما، معتقد است: سینمای ایران به دلایل مختلف و متنوع از مفهوم صنعت به معنای جهانی‌اش فاصله زیادی دارد. سینمای ایران را باید در محدوده‌ی بازار داخلی‌اش قضاوت کرد که بازاری محدود و محلی است.اگر کل سرمایه‌ی در گردش سینمای ایران در طول سال را محاسبه کنیم به رقمی خرد و حقیر می‌رسیم.سینمای زیان‌ده و ورشکسته‌ای که در بخش خصوصی دلخوش به چند فیلم انگشت شمار - و اغلب کمدی است- که می‌توانند به سوددهی برسند و در بخش دولتی-حاکمیتی هم که اساساً بازگشت سرمایه اهمیتی ندارد.

تحریریه آوش/ «آریان عطارپور»، تهیه‌کننده مستند «مشت‌زنی در رینگ ترجمه»، از چالش‌های تهیه‌کنندگی این اثر گفت.

تحریریه آوش/ شانزدهم دی، سالمرگ «نیما یوشیج« است که بنیان‌گذار افقی تازه در شعر فارسی بود. نیما فراتر از یک نام، امکانی تازه در زبان بود. او از دل سنت برآمد، اما در آنجا قرار نگرفت؛ وزن را شکست و قافیه را جابه‌جا کرد تا تجربه‌ی انسان معاصر مجال بیان پیدا کند.نیما با «افسانه» دری تازه گشود و با شعرهایی چون «ققنوس» و «ای شب» نشان داد که شعر می‌تواند هم اندیشمند باشد و هم زمانه‌مند. او به شاعران پس از خود آموخت که فرم، تابع اندیشه است و شعر، پیش از هر چیز، شیوه‌ای است برای دیدن.

مدیرعامل خانه کتاب و ادبیات ایران عنوان کرد: حوزه‌ی کتاب با مسائل گسترده‌ای از سیاسی، فرهنگی و اقتصادی گرفته تا حوزه‌های تخصصی خودش در ارتباط است.

تحریریه آوش/ این روزها جمله‌ای از شهرام ناظری دربارهه مولانا نقل شده که تعجب‌آور و پرسش‌برانگیز است؛ این‌که «اگر مولانا در ایران بود، از بین رفته بود». چنین حکمی، ساده‌سازی تاریخ و نادیده گرفتن یک سنت عمیق فکری و پژوهشی است. اگر مولانا امروز در جهان زنده است، سهم بزرگی از این زنده‌ بودن مرهون مولاناپژوهی در ایران است. از بدیع‌الزمان فروزانفر که شالوده علمی شناخت مولانا را بنا کرد، تا جلال‌الدین همایی، عبدالحسین زرین‌کوب، محمدعلی موحد و محمدرضا شفیعی‌کدکنی که هر کدام با دقت، وسواس و عشق، این میراث را از سطح به عمق اندیشه برده‌اند.

تحریریه آوش/ «علی فروتن»، بازیگر و کارگردان سینما، تئاتر و تلویزیون به آوش گفت: از بخش مدیریتی صداوسیما تقاضا می‌کنم که به کار کودک سیاسی نگاه نکنند.

تحریریه آوش/ امروز سالمرگ احمد محمود است. نویسنده‌ای که ادبیات داستانی معاصر ایران را با عطر جنوب، گرمای خاک خوزستان و صدای آدم‌های حاشیه‌مانده غنی‌تر کرد. نثر او ساده است اما محکم، دقیق و متکی بر گفتار مردم. ردّ گویش دزفولی و لحن جنوبی در دیالوگ‌هایش آشکارند؛ زبانی که زندگی روزمره را بی‌واسطه به متن می‌آورد.

تحریریه آوش/ «علی فروتن»، بازیگر و کارگردان سینما، تئاتر و تلویزیون، در گفت‌وگو با آوش بیان کرد: از مسئولینی که در مورد موضوع بچه‌ها تصمیم‌‌گیری می‌کنند خواهش می‌کنم از هنرمندان باتجربه‌ در تولید محصولات نمایشی انتخاب کنند و در پی آزمون و خطا در عرصه کودک نباشند.

تحریریه آوش/ هفدهم دسامبر 1770 در زمستان سرد و مه‌آلود آلمان، کودکی، زاده شد که بعدها مسیر موسیقی جهان را تغییر داد. «لودویگ فان بتهوون»، فرزند رنج و نبوغ، از همان آغاز زندگی طعم سختی را چشید؛ در میانه راه، کاهش شنوایی زندگی‌اش را دستخوش تغییر کرد.او موسیقی کلاسیک را از قالب‌های محدود بیرون آورد و به آن جسارت، عمق و بیان فردی بخشید.

تحریریه آوش/ مستند «مشت‌زنی در رینگ ترجمه» سرگذشت نویسنده و مترجم مشهور، ذبیح‌الله منصوری، است که برخی او را می‌ستایند و برخی دیگر نگاه دیگری به او دارند. «حنیف شهپرراد»، کارگردان، در گفت‌وگو با آوش به چالش‌های ساخت این مستند اشاره کرد و گفت: سعی کردم نگاه منصفانه‌ای به منصوری داشته باشم.