استقلال و صندلیهای داغ؛ بازگشت تکراری یا پایان بحران؟
استقلال دوباره در مسیر همیشگی خود قدم گذاشته: صندلیبازی.
علی نظریجویباری، مدیرعاملی که شش ماه پیش کنار کشید، حالا دوباره بازگشته. اما چیزی تغییر کرده؟ نه خیلی. دایره اختیاراتش کوچکتر شده و نفر اول پشت پرده، هنوز همان علی تاجرنیا است.
تاجرنیا؛ مردی با چند پروژه همزمان بیرون از باشگاه. ریاست نظام پزشکی، نامنویسی در شورای شهر تهران، کارشناس پزشکی صداوسیما و سرپرستی باشگاه استقلال. وقتی تمرکز تقسیم شود، نمیتوان انتظار مدیریت یک باشگاه پرحاشیه را داشت. او هرچقدر هم که در مصاحبهها از اولویت استقلال بگوید، واقعیت داستان چیز دیگری است.
نظریجویباری برگشته، اما این بازگشت بیشتر شبیه پر کردن خلأ است تا تصمیم راهبردی. دلیل انتخاب او؟ نه شایستگی محض، بلکه «آشنایی با ساپینتو»، سرمربی پرتغالی تیم. وقتی انتخاب مدیرعامل بر اساس رابطه باشد، نه برنامه، باشگاه همیشه در خطر تصمیمات مقطعی باقی میماند.
رابطه پرتنش با ساپینتو، بار دیگر به چشم میآید. هرچند مدیران تلاش کردند حمایتشان را نشان دهند، اما تنشها در روزهای اخیر اوج گرفت. نکته جالب این است که دو گزینه دیگر برای مدیرعاملی کنار گذاشته شدند؛ چرا؟ چون نه با سرمربی، که با ساختار مدیریتی موجود، همخوانی نداشتند.
استقلال، امروز نه فقط روی زمین، بلکه پشت میز مدیریت هم گرفتار بحران است. بازگشت چهرههای آشنا، شاید آرامش موقت بیاورد، اما معمای اصلی حل نشده: صندلیها هنوز داغاند، اختیارات محدود، و تصمیمات کلان همچنان در سایه تاجرنیا گرفته میشود.
پرسش بزرگ اما باقی است: آیا این بازگشت، راهی برای ثبات واقعی است یا فقط یک نفس کوتاه برای جلوگیری از انفجار بعدی؟
