گاهی داستان یک مدال، نه از لحظه عبور از خط پایان آغاز می‌شود و نه از ثانیه‌ای که داور دست قهرمان را بالا می‌برد. قصه بعضی مدال‌ها خیلی زودتر شروع شده است؛ در سالن‌های تمرینی که همیشه امکانات کافی ندارند، در اردوهایی که ورزشکار باید هم‌زمان با تمرین حرفه‌ای نگران هزینه‌های زندگی باشد و در مسیرهایی که برای رسیدن به پیراهن تیم ملی، تنها استعداد و توانایی کافی نیست.

حمله تند به عادل فردوسی‌پور، انتشار بخش‌های سانسورشده مصاحبه و تغییر لحن برنامه‌های تلویزیونی؛ آیا ماه‌عسل قلعه‌نویی با حامیان رسانه‌ای‌اش به پایان رسیده است؟

از نیمکت مدرسه تا میدان رقابت‌های جهانی؛ کاروان ایران در المپیک جوانان داکار، یادآور آینده‌ای است که ماکان نصیری و هم‌کلاسی‌هایش فرصت تجربه کردن آن را نیافتند.

بعضی بازیکنان بازنشسته می‌شوند، بعضی‌ها خداحافظی می‌کنند و بعضی دیگر، وقتی از فوتبال ملی کنار می‌روند، بخشی از تاریخ این ورزش را با خودشان می‌برند. لیونل مسی در دسته سوم قرار می‌گیرد. ستاره‌ای که بیش از دو دهه پیراهن آرژانتین را بر تن کرد، حالا در آستانه آخرین حضور ملی خود قرار گرفته تا یکی از طولانی‌ترین و پرافتخارترین فصل‌های تاریخ فوتبال ملی را به پایان برساند.

حرف‌های احمد دنیامالی درباره «فدراسیون جهانی‌هراسی» دیگر شبیه یک گلایه معمولی از فدراسیون‌ها نیست؛ وزیر ورزش این بار مستقیم سراغ فدراسیون فوتبال رفته و سؤال مهم این است که آیا این موضع تا نقطه تغییرات مدیریتی ادامه خواهد داشت یا باز هم همه‌چیز به چند مصاحبه و چند هشدار ختم می‌شود؟

شکست ۳ بر یک مقابل ازبکستان فقط یک نتیجه نامطلوب در یک بازی دوستانه نبود؛ این مسابقه بار دیگر برخی از نگرانی‌های قدیمی درباره تیم ملی را به نمایش گذاشت.

فوتبال ایران این روزها بیش از هر چیز دیگری به یک تصمیم شجاعانه نیاز دارد؛ تصمیمی که شاید نه با یک قهرمانی، نه با یک پیروزی بزرگ و نه با یک پروژه پرهزینه، بلکه تنها با چند خداحافظی به دست بیاید.

بعضی صندلی‌ها عجیب‌اند؛ نه از چوب ساخته شده‌اند، نه از فلز. از عادت ساخته شده‌اند. از تکرار. از این باور قدیمی که «همین که هست، بماند بهتر است.»

پرونده سربازی علیرضا بیرانوند هر روز ابعاد تازه‌ای پیدا می‌کند. در شرایطی که فرمانده کل انتظامی کشور از مشمول بودن دروازه‌بان شماره یک تیم ملی از ابتدای مهرماه خبر داده، حالا فجرسپاسی بیش از هر زمان دیگری به مقصد بعدی او نزدیک شده است؛ انتقالی که اگرچه می‌تواند یکی از مهم‌ترین جابه‌جایی‌های فوتبال ایران باشد، اما چالش‌های بزرگی را نیز برای باشگاه شیرازی به همراه خواهد داشت.

​با وجود انتقادهای گسترده از عملکرد فنی تیم ملی در جام جهانی و وعده بازنگری در کادر فنی، امیر قلعه‌نویی ترجیح داده همچنان به همان حلقه نزدیکانش اعتماد کند؛ تصمیمی که این پرسش را ایجاد می‌کند: قرار است در جام ملت‌ها چه چیزی متفاوت باشد؟

لیگ برتر ایران هنوز به نیمه راه فصل هم نرسیده، اما انگار کسی تصمیم گرفته قبل از اینکه فوتبال به ریتم واقعی خودش برسد، مدام دکمه توقف را فشار بدهد. یک روز به بهانه تیم ملی، یک روز برای تیم امید، یک روز برای فشردگی مسابقات و روز دیگر برای جبران همان فشردگی! حاصل چیست؟ لیگی که هنوز گرم نشده، دوباره سرد می‌شود؛ بازیکنی که تازه به فرم می‌رسد، از مسابقه دور می‌ماند و هواداری که قرار است هر هفته فوتبال ببیند، باید منتظر بماند تا مسئولان تقویم تصمیم بگیرند فوتبال چه زمانی اجازه برگشتن به زمین را دارد. این دیگر یک لیگ نیست؛ برنامه‌ای است که هر بار یک نفر از راه می‌رسد و بخشی از آن را جابه‌جا می‌کند.

سال‌هاست هر وقت اسم داربی می‌آید، قبل از فوتبال درباره حاشیه‌ها حرف می‌زنیم. از بلیت و ترافیک گرفته تا درگیری روی سکوها و کیفیت چمن. انگار خود بازی همیشه قربانی چیزهای دیگری بوده است. اما داربی اصفهان یک حقیقت قدیمی را دوباره یادآوری کرد؛ فوتبال وقتی فرصت نفس کشیدن پیدا کند، خودش بلد است تماشایی باشد.