وعده جوانگرایی، تحویل پیرگرایی!
وعده جوانگرایی ۶۰ درصدی، در نهایت به تیمی رسید که بیش از نیمی از نفراتش ۳۰ سال یا بیشتر سن دارند. حالا سؤال اینجاست؛ اگر این نسل قرار نیست در آستانه جام جهانی فرصت پیدا کند، پس دقیقاً قرار است چه زمانی نوبت جوانها برسد؟
قرار بود جوانگرایی شود. قرار بود نسل عوض شود. قرار بود بعد از جام ملتهای آسیا، تیم ملی پوست بیندازد و با چهرهای تازه به استقبال جام جهانی برود. حداقل این همان وعدهای بود که بارها از زبان امیر قلعهنویی و اطرافیانش شنیدیم.
اما وقتی فهرست نهایی تیم ملی برای جامجهانی ۲۰۲۶ منتشر شد، خیلیها تصور کردند شاید اشتباهی در تاریخ تولد بازیکنان رخ داده است!
در تیمی که قرار بود ویترین آینده فوتبال ایران باشد، ۱۶ بازیکن ۳۰ ساله و بالاتر حضور دارند. تیمی که میانگین سنیاش به نزدیکی ۳۰ سال رسیده و حتی از بسیاری از تیمهای حاضر در جام جهانی هم مسنتر به نظر میرسد.
جالبتر اینکه اولین قربانیان لیست نهایی، همان جوانهایی بودند که قرار بود نماد تغییر نسل باشند. محمد خلیفه، کسری طاهری و امیرحسین محمودی؛ بازیکنانی که حضورشان در اردوها این امید را ایجاد کرده بود که شاید بالاخره درهای تیم ملی به روی نسل جدید باز شده است. اما ظاهراً این درها فقط برای بازدید باز شده بود، نه برای ورود!
از آن طرف، بازیکنانی که سالهاست ستون ثابت تیم ملی هستند، همچنان جایگاه خود را حفظ کردهاند. گویی در تیم ملی یک قانون نانوشته وجود دارد؛ هرچه سن بالاتر، امنیت شغلی بیشتر!
البته هیچکس منکر ارزش تجربه نیست. جام جهانی جای آزمون و خطا نیست و هر تیمی به بازیکنان باتجربه نیاز دارد. اما سؤال اینجاست؛ اگر قرار باشد جوانها حتی در اردوها، بازیهای دوستانه و حتی آستانه جام جهانی هم فرصت حضور پیدا نکنند، دقیقاً چه زمانی باید تجربه کسب کنند؟
شاید عجیبترین بخش ماجرا این باشد که وعده «جوانگرایی ۶۰ درصدی» حالا به فهرستی ختم شده که میانگین سنی آن نه تنها کاهش پیدا نکرده، بلکه از گذشته هم بیشتر شده است. انگار در فرهنگ لغت برخی از ما، جوانگرایی معنایی متفاوت دارد؛ جوانگرایی یعنی همان بازیکنان قدیمی، فقط با چند ماه سن بیشتر!
البته قضاوت نهایی را باید به زمین مسابقه سپرد. اگر این نسل باتجربه بتواند بهترین نتیجه تاریخ فوتبال ایران در جام جهانی را رقم بزند، بسیاری از انتقادها فراموش خواهد شد. اما اگر نتایج مطابق انتظار پیش نرود، اولین پرسشی که دوباره مطرح میشود این خواهد بود:
نسل جدید فوتبال ایران دقیقاً کِی قرار است فرصت پیدا کند؟
شاید هم پاسخ از همین حالا مشخص باشد؛ بعد از جام جهانی... بعد از جام ملتها... بعد از تورنمنت بعدی...
و این «بعداً»ی همیشگی، سالهاست که ادامه دارد.
