دوچرخهسواری ایران در مسیر بازسازی؛ وقتی آرامش جای بحران را میگیرد
سالها فدراسیون دوچرخهسواری بیشتر از آنکه با خبر موفقیت ورزشکارانش شناخته شود، درگیر پروندههای مالی، بدهیهای قدیمی، تعلیقها و حاشیههای مدیریتی بود؛ فدراسیونی که بارها تا مرز بحران کامل پیش رفت و حتی در مقاطعی، ادامه فعالیت عادیاش هم زیر سوال بود. اما حالا بهنظر میرسد شرایط در حال تغییر است و نشانههای این تغییر را میتوان هم در ساختار مدیریتی و هم در برنامهریزی فنی تیمهای ملی مشاهده کرد.
صحبتهای اخیر رسول اسدی، رئیس فدراسیون دوچرخهسواری، شاید مهمترین تصویر از وضعیت فعلی این رشته را ارائه دهد؛ جایی که برای نخستینبار بعد از مدتها، صحبت از تسویه بدهیها، پایان پروندههای قدیمی و تمرکز روی توسعه فنی و آمادهسازی ورزشکاران مطرح میشود؛ نه بحرانهای همیشگی.
یکی از مهمترین نکات مثبت عملکرد فدراسیون، عبور از پروندههای مالی سنگینی است که سالها دوچرخهسواری ایران را گرفتار کرده بود. پرداخت بدهیهای قدیمی و تعیینتکلیف پروندههایی که حتی به بیش از یک دهه قبل بازمیگشت، باعث شده حالا فدراسیون بتواند با آرامش بیشتری به آینده فکر کند. این مسئله فقط یک موفقیت اداری نیست؛ بلکه مستقیماً روی کیفیت آمادهسازی ورزشکاران و برنامهریزی تیمهای ملی تاثیر میگذارد.
در بخش فنی هم نشانههای امیدوارکنندهای دیده میشود. حضور آرش میرباقری در تیمی در ترکیه، برنامهریزی برای اعزام علی لبیب به اردوهای خارجی و ادامه تمرینات ماندانا دهقان در اسپانیا، نشان میدهد فدراسیون تلاش کرده نگاه حرفهایتری به آمادهسازی ورزشکاران داشته باشد. این اتفاق در شرایط اقتصادی فعلی ورزش ایران، ساده و کماهمیت نیست.
از سوی دیگر، تمرکز ویژه روی بازیهای آسیایی ناگویا و معرفی چند ورزشکار مدالآور بالقوه، نشان میدهد فدراسیون فقط به حضور در مسابقات فکر نمیکند و هدفگذاری مشخصی برای کسب نتیجه دارد. در کنار آن، توجه همزمان به بخش کوهستان، پاراسایکلینگ و المپیک جوانان هم نشان میدهد برنامهریزی فدراسیون صرفاً محدود به یک بخش خاص نیست.
نکته مهم دیگر، تکمیل ساختمان فدراسیون و مرکز سنجش است؛ اتفاقی که شاید در ظاهر چندان خبرساز نباشد اما در بلندمدت میتواند زیرساخت دوچرخهسواری ایران را متحول کند. رشتهای مثل دوچرخهسواری بدون تجهیزات، امکانات تخصصی و برنامه علمی، عملاً شانسی برای رقابت با قدرتهای آسیا ندارد و حالا بهنظر میرسد فدراسیون این مسئله را بهدرستی درک کرده است.
البته هنوز چالشهای زیادی وجود دارد؛ از هزینه بالای اعزامها گرفته تا مشکلات تامین تجهیزات حرفهای و دشواری برگزاری اردوهای خارجی. اما تفاوت مهم امروز با سالهای گذشته این است که دوچرخهسواری ایران حالا بیشتر از بحران، درباره «برنامه» صحبت میکند.
شاید هنوز برای قضاوت نهایی زود باشد اما آنچه مشخص است، فدراسیون دوچرخهسواری بعد از سالها بیثباتی، حالا وارد مسیری شده که در آن آرامش مدیریتی، برنامهریزی فنی و نگاه حرفهای، آرامآرام جای بحرانهای فرسایشی را میگیرد؛ مسیری که اگر ادامه پیدا کند، میتواند دوباره دوچرخهسواری ایران را به روزهای بهتر برگرداند.
