وفاق و نفاق

سید مسعود رضوی در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت:

از ره مرو به عشوه دنیا که این عجوز

مکّاره می‌نشیند و محتاله می‌رود

(حافظ)

در روزهای اخیر که ملت ایران در عزای سیدالشهدا و مراسم تاسوعا و عاشورا سیاهپوش بودند، می‌باید از معنویت و تاریخ و مناسک و شرح سلوک دلها سخن گفته می‌شد. دل و جان در سوگ و مویه بود؛ باغ رضوان و گلدسته ایوان سیاه پوش بود.

حریم عشق را دَرگَه بسی بالاتر از عقل است

کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد

اما در این فضای معنوی و حال و هوای مینوی، متأسفانه صدای دیگری هم شنیده شد. لاف و گزاف قدرت پرستان از این سو و آن سو به نام دین و مذهب و حتی در پوشش دفاع از ولایت فقیه و مقام معظم رهبری بلند شد و چه غوغا و هیاهویی هم به راه انداختند! رئیس جمهور و دولت و وزیر خارجه و رئیس مجلس و اعضای شورای منیت ملی را اتهامها زدند و دیگر نمی‌گویم چه ناسزاها هم به اتهامات افزودند و فقط امیدوارم دستگاههای امنیتی و انتظامی و قضایی متوجه وظایف خود باشند و شرایط جنگی کشور را در نظر بگیرند و خاطی را به تناسب اگر گوشمال و کیفر نمی‌دهند، باری انذار و بیم یا اندرزی دهند. زیرا امروز هر التهاب و اضطرابی به سود دشمن، به ویژه دشمن فرصت طلب و خونریز صهیونی است که دست از عداوت و تعرض برنداشته و هر لحظه درحال توطئه و خباثت است. چه باید گفت، مگر سخن لاادری:

بر نقشِ پایِ جور به آهستگی خرام

زنجیرِ فیلِ مستِ مکافات پاره است 

بدترین قسمت ماجرا اما کوبیدن بر طبل جنگ است و خوابیدن در باد فیروزی‌های آینده و فتوحات آخرالزمانی و نقل سخن از حضرت حجت روحی فداه و نشانه‌ها و خواب دیدار و بلکه پیام‌های آن وجود گرامی به برخی افراد خاص، همانند خواب‌هایی که درباره معجزه هزاره سوم دیدند و گفتند و کشور را به سمت و سویی بردند که: یکی داستان است پر آب چشم. 

ماجرا آن است که رهبری به صراحت پیام داده‌اند و نظر رئیس جمهور و اکثریت مطلق شورای عالی امنیت ملی را پذیرفته و اند و اگر «علی الاصول» نظر دیگری دارند، تنها شخص ایشان هستند که باید بفرمایند و هرکسی از جانب ایشان سخن و ادعا و گزافه‌ای بگوید که اختلاف و تشنج ایجاد کند و منافع ملی را تضعیف نموده یا مذاکره کنندگان را در مقابل دشمن سست نماید، بدون تردید خدمت به دشمنان میهن کرده و این کار سیاست و انتقاد محسوب نمی‌شود و حتماً باید پاسخگوی گفتار و نتایج آن باشد. 

جنگ نتایج بزرگ دارد و سرنوشت ملتها را زیر و رو می‌کند. با شعارهای دهان پرکن و اتعاهای فلان فرد متوهّم نمی‌توان و برخی شاگردان متوهّم‌تر از خودش نمی‌توان آینده ملت و منطقه را به سرنوشتی موهوم و نامعلوم احاله کرد. جنگ مذموم و نفرت انگیز است. قدرت در صلح و صلاح است و بزرگترین پیروزی آن است که بدون سلاح به دست آید. البته باید همیشه آماده و در اوج قدرت بود تا هیچ اهریمن و دشمنی فکر تعرض و تجاوز به سر نداشته باشد و اگر چنین کرد، دمار از روزگارش درآید. اما به الزام و ضرورت، نه به ارجوزه و دریوزه و ادعا و اشتباه. 

بزرگانی که رأی به مذاکره دادند، بجز یک نفر همگی از سیاستگران و فرماندهان مجرب و کاردیده وطن گرامی و نگران آینده مردم هستند. اینان و به ویژه شخص مسعود پزشکیان و دولتی که در زمان جنگ چهل روزه کشور را به بهترین شکل اداره کرد، معتمدان و بهترین یاران رهبری هستند. بریده باد صدایی که تفرقه می‌افکند و کشور را از خدمتگزاران محروم می‌کند. 

سخنان عبرت آموز سردار شهید و دانای ایران سپهبد علایی اخیراً! منتشر شده و توضیحات آن خردمند درباره واپسین روزها و سالهای جنگ هشت ساله با بعثیان، گواهی می‌دهد که رجزخوانان و وارونه پنداران، انقلابی نمایان و عربده کشان، چگونه صدها هزار تن از فرزندان کشور را زیر حملات شیمیایی قرار دادند و سرزمین‌های فتح شده را از دست دادیم و امام راحل با جوانمردی خود شخصاً مسئولیت پذیرش قطعنامه ۵۹۸ را پذیرفت و این یادآوری برای دروغگویان لازم است تا از تاریخ جلوگیری شود. 

مبادا همان جنگ طلبان که غالباً در فکر قدرت یا کاسبان تحریم هستند، دوباره جنگ افروزی و فرصت سوزی کنند و کشور را از این فتح و عظمتی که به مدد الهی و همت فرزندان دلاور میهن کسب شده محروم سازند. سخن را با درس و حکمت استاد فردوسی تمام می‌کنم:

جهان مرترا داد یزدان پاک

ز تابنده خورشید تا تیره خاک

جهان خواستی یافتی خون مریز

مکن با جهاندار یزدان ستیز

هر آن کس که او جز بر این دین بود

ز یزدان و از منش نفرین بود

تو را پاک یزدان نگه دار باد

دلت شادمان بخت بیدار باد