سخنگوی سازمان غذا و دارو با تأکید بر اینکه مقابله با بازار غیررسمی دارو نیازمند همکاری همه دستگاه‌های مسئول است، تصریح کرد: سازمان غذا و دارو در کنار نیروی انتظامی، قوه قضائیه، ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز، وزارت اطلاعات، گمرک و سایر نهادهای ذی‌ربط، اقدامات نظارتی و اجرایی را برای جلوگیری از انحراف دارو از شبکه رسمی دنبال می‌کند.
رئیس سازمان غذا و دارو گفت: تعداد کمبود داروهای اساسی و حیاتی که در سال ۱۴۰۱ به ۳۴۱ قلم رسیده بود، اکنون با بهبود مدیریت ذخایر و برنامه‌ریزی‌های دقیق‌تر، به طور میانگین به ۶۵ قلم کاهش یافته و این شاخص در ماه گذشته حتی به ۴۳ قلم رسید که گویای تقویت چشمگیر فرآیند تامین و توزیع دارو در کشور است.
تحریریه آوش/ این روزها عبور از درگاه داروخانه‌ها برای بسیاری از مردم ایران، با بیم و امیدی توامان همراه است؛ امیدی که به یافتن داروی کیمیا شده بند است و بیمی که از دیدن رقم روی فاکتور فروش، تن را می‌لرزاند.
افزایش قیمت داروهای تخصصی، بیماران خاص را با نگرانی‌های تازه‌ای درباره ادامه درمان روبه‌رو کرده است
تحریریه آوش/در اردیبهشت ۱۴۰۵، در حالی که صنعت داروسازی کشور هنوز در حال بازسازی جراحات ناشی از جنگ و تخریب بیش از ۵۰ واحد تولیدی و توزیعی است، بیماران نادر در خط مقدم آسیب‌پذیری قرار گرفته‌اند. قطع دارو برای این افراد، نه یک وقفه کوتاه‌مدت، بلکه به معنای بازگشت به نقطه آغازین بیماری و فروپاشی تمام دستاوردهای درمانی گذشته است.
نایاب‌شدن داروهای وارداتی و تشدید خونریزی‌های مکرر، فشار مضاعفی بر خانواده‌ها وارد کرده است. بیماران هموفیلی میان تحریم‌ها، کمبود ارز و تصمیمات اولویت‌بندی، بی‌پناه‌تر از همیشه مانده‌اند
تحریریه آوش/ تالاسمی یک بیماری ژنتیکی خونی است که به‌دلیل اختلال در ساخت هموگلوبین، بدن توان تولید کافی گلبول قرمز سالم را ندارد. این بیماران از کودکی وابسته به تزریق منظم خون هستند. آن ها برای زنده ماندن باید هر سه تا چهار هفته خون دریافت کند و همزمان داروهای آهن‌زدا مصرف کند تا آهن اضافی ناشی از تزریق‌های مکرر در بدن انباشته نشود. با این حال با مشکلات زیادی مواجه هستند.
تحریریه آوش/ گرانی و کمبود داروهای اساسی و روزمره حالا دیگر به یک بحران واقعی تبدیل شده است و بیماران میان داروخانه‌ها و بیمه‌ها و قیمت‌های چند برابر شده داروها سرگردان‌اند.
حذف ارز ترجیحی بدون اصلاح ساختار بیمه‌ها، نوعی «شوک درمانی ناقص» بوده که بیش از آنکه به عدالت سلامت کمک کند، نابرابری را تشدید کرده است.
