امروز شاهد زورآزمایی دو کشور در برابر فشارهایی هستیم که هر کدام بر دیگری وارد کرده تا معادلات میدان را به نفع خود تغییر دهد
امروز شاهد زورآزمایی دو کشور در برابر فشارهایی هستیم که هر کدام بر دیگری وارد کرده تا معادلات میدان را به نفع خود تغییر دهد
در حالی که ایران بهطور مستمر بستههای پیشنهادی به آمریکا ارسال میکند، رد مکرر آنها از سوی دونالد ترامپ به انسداد دیپلماتیک انجامیده است. همزمان، در داخل نیز نوعی دوگانگی گفتمانی درباره مذاکره و هدف آن، یعنی توافق، دیده میشود.
گزارشهای تازهای درخصوص پیشنهاد جدید ایران به امریکا به گوش میرسد. گزارشهایی که نشان میدهد ایران در مذاکرات نهایت انعطاف را به خرج داده و پیشنهادهای تازهای روی میز گذاشته است.
«بالاخره چه میشود؟» این کوتاهترین و در عین حال سهمگینترین پرسشی است که این روزها مکرر در همه جا به گوش میخورد؛ سوالی منطقی با جوابی نامعلوم
با طرح تازهای که جمهوری اسلامی ایران شامگاه پنجشنبه دهم اردیبهشتماه از مسیر پاکستان به عنوان میانجی رسمی گفتوگوها به واشنگتن رساند، به نظر میرسد تهران در حال بازتعریف زمین مذاکرهای است که طی هفتههای گذشته زیر سایه آتشبس شکننده، رفتوآمدهای دیپلماتیک فشرده و عهدشکنی آمریکا در این فضا شکل گرفته بود
یک منبع منطقه ای تأیید کرد که ایران پاسخ خود را به آخرین اصلاحیههای آمریکا در مورد پیشنویس طرحی برای پایان دادن به جنگ تحویل داده است.
میانجیگری در روابط ایران و آمریکا، روایتی طولانی و چندلایه بوده که از ابتدای دهه ۱۳۸۰ تا امروز، کشورهای زیادی از خاورمیانه و آسیا تا آفریقا و اروپا را دربرگرفته است. ورود این بازیگران، بازتابی از خلأ اعتماد و پیچیدگی شکافهای موجود میان تهران و واشنگتن است.
طرح پیشنهادی ایران که دراختیار واشنگتن قرار گرفته از تغییر تاکتیکهای تهران خبر میدهد.
جالب اینکه حتی پیش از جنگ اخیر نیز این اجازه صادر شد، بهرغم آنکه تجربه مذاکرات پیش از جنگ ۱۲ روزه نیز وجود داشت. چرا؟ برای اینکه آن مذاکرات که معلوم شد از طرف امریکا صوری بوده، در نهایت به سود ایران شد.
درحالیکه 261 نماینده در بیانیهای از هیات مذاکره کننده و قالیباف حمایت کردند اما تعدادی از چهرههای جبهه پایداری و شریان آن را امضاء نکردند.