وزرای امور خارجه گروه هفت شامل کانادا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن، انگلیس و آمریکا به همراه با نماینده عالی اتحادیه اروپا، در نشستی که روز چهارشنبه و تحت ریاست کانادا در نیاگارا برگزار شد، بیانیه مشترکی درباره مسائل بینالمللی صادر کردند.
وزرای امور خارجه گروه هفت شامل کانادا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن، انگلیس و آمریکا به همراه با نماینده عالی اتحادیه اروپا، در نشستی که روز چهارشنبه و تحت ریاست کانادا در نیاگارا برگزار شد، بیانیه مشترکی درباره مسائل بینالمللی صادر کردند.
در عرصه پیچیده دیپلماسی بینالمللی، جایی که هر تماس تلفنی یا جلسهای میتواند به مثابه قطعهای از پازلی بزرگتر عمل کند، نشانههای تازهای از ادامه روند مذاکرات هستهای ایران ظاهر شده است.
معاون وزیر امور خارجه ایران، روز سهشنبه ۱۱ نوامبر (۲۰ آبان) گفت تهران مایل است به یک توافق هستهای «صلحآمیز» با ایالات متحده برسد تا به دههها مناقشه پایان دهد، اما حاضر نیست امنیت ملی خود را به خطر بیندازد.
در حالی که سایه تهدید جنگ گسترده بر خاورمیانه سنگینی میکند، کشورهای عربی کلیدی از جمله مصر، عمان، عراق، قطر و عربستان سعودی با جدیت تمام در حال تلاش برای باز کردن مسیری دیپلماتیک میان ایران و ایالات متحده هستند.
استراتژی حداکثری آمریکا در مذاکرات ریشه در مسائل متعددی دارد. تمرکز بر لبنان و خلع سلاح حزبالله به عنوان اهرم امتیازگیری منطقهای در دور جدید مذاکرات هستهای میان ایران و ایالات متحده که عمدتاً از طریق واسطههای اروپایی و عمانی پیش میرود، این روزها مورد توجه قرار گرفته است.
سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس گفت: من از وزیر خارجه سوال کردم و ایشان تاکید کردند که ما هیچ مذاکرهای با آمریکا نداشتیم.
تعامل، گفتوگو و مذاکره مفاهیمی است که کشورهای مختلف در مواجهه با سایر کشورها و نهادهای بینالمللی آنها را سرلوحه کار قرار میدهند و به عبارتی بهعنوان راهکار و شیوهای کم هزینه و سودآور در مناسبات خود از آنها استفاده میکنند.
در هفتههای اخیر، تحولات سیاسی و امنیتی مرتبط با ایران، اتحادیه اروپا بار دیگر در مرکز توجه افکار عمومی و محافل دیپلماتیک قرار گرفته است.
افزایش رفتوآمدهای دیپلماتیک و اظهارات مقامات ایران، آمریکا، اروپا و میانجیها، سیگنالهای تازهای از تحرکات غیرمستقیم میان تهران و واشنگتن را مخابره میکند.
روابط ایران و امارات متحده عربی در سالهای اخیر الگویی پیچیده و چندلایه از تنش و همکاری همزمان را به نمایش گذاشته است؛ الگویی که میتواند به عنوان مدلی برای تعاملات پرمناقشه اما عملگرایانه در عرصه بینالملل، به ویژه در روابط ایران و ایالات متحده، مورد توجه قرار گیرد.