اگر وضعیت کنونی کشور را در چارچوب معادلات سیاست خارجی تحلیل کنیم، بهروشنی میتوان دید ایران در نقطهای حساس میان دو مسیر متفاوت، «تداوم تنش و حرکت به سوی تثبیت صلح» قرار گرفته است؛ وضعیتی که پس از جنگ ۴۰روزه اخیر و پیامدهای آن، پیچیدگی بیشتری نیز یافته است.
«بالاخره چه میشود؟» این کوتاهترین و در عین حال سهمگینترین پرسشی است که این روزها مکرر در همه جا به گوش میخورد؛ سوالی منطقی با جوابی نامعلوم
در شرایط کنونی به نظر میرسد واشنگتن عملاً با سه سناریوی اصلی مواجه است که هر یک محدودیتها و پیامدهای خاص خود را دارد.
در جنگ ۴۰ روزه، استانداران با بازسازی سریع پلها و خطوط ریلی زیر آتش دشمن، ثابت کردند احیای زیرساختها منتظر پایان جنگ نمیماند.
فایننشال تایمز در گزارشی اعلام کرده است: واشنگتن به متحدان خود از جمله بریتانیا، لهستان، لیتوانی و استونی هشدار داده است که انتظار تأخیر در تحویل سلاحهای آمریکایی را داشته باشند، زیرا جنگ با ایران ذخایر آمریکا را تحت فشار قرار میدهد.
شهردار تهران گفت: روند اسکان موقت خانوارهای آسیبدیده با استفاده از ظرفیت پیمانکاران و شهرداری آغاز شده و برای تعیین تکلیف همه خانوادهها بازه زمانی دو هفتهای در نظر گرفته شده است.
همچنان که باید گفت مؤلفههای قدرت تنها به بعد نظامی خلاصه نمیشود، میتوان این را هم اضافه کرد که مؤلفههای بازدارندگی تنها به عناصر قدرت نظامی و دفاعی محدود نمیشود و غفلت از دیگر ابعاد قدرت، چه بسا تحقق بازدارندگی در مقابل تهدیدها و تهاجمها را به تأخیر بیندازد.
من نگرانم که اگر به درستی با این برگه بازی نشود به عاملی منفی علیه ایران بدل شود
این نوشته مصادف شده است با چهلمین روز شهادت دکتر علی لاریجانی، سیاستمدار و معلم فلسفه که در سختترین روزهای جنگ، به عنوان دبیر شورای امنیت ملی، میبایست انجام وظیفه میکرد
موضوعی که این روزها با عنوان «دکترین جدید نظامی ایران و ارتقای عزت ملی» مطرح میشود، بهویژه پس از تحولات اخیر، مورد توجه قرار گرفته است
