جنگ، ساپینتو و بند 100 میلیاردی؛ رامین ناخواسته دوباره استقلالی شد؟
گاهی فوتبال، عجیبتر از هر فیلمنامهای پیش میرود؛ جایی که یک بازیکن تا آستانه خروج دائمی از تیمش میرود اما مجموعهای از اتفاقات فوتبالی و غیرفوتبالی، ناگهان همهچیز را تغییر میدهد. داستان این روزهای رامین رضاییان و استقلال دقیقاً همینقدر پیچیده و غیرمنتظره است.
رامین تابستان گذشته با یکی از جنجالیترین انتقالهای فوتبال ایران به استقلال آمد؛ انتقالی که برای بخشی از هواداران پرسپولیس قابل هضم نبود و برای استقلالیها حکم یک بمب خبری را داشت. در فصلی که استقلال یکی از پرتنشترین و تلخترین سالهای تاریخ خود را پشت سر گذاشت، رضاییان تقریباً تنها ستاره باثبات تیم بود؛ بازیکنی که نهفقط در نقش مدافع راست، بلکه بهعنوان موتور هجومی آبیها عمل کرد و مستقیم روی 19 گل تیمش تاثیر گذاشت.
با شروع فصل جدید، همهچیز طوری پیش میرفت که انگار رامین قرار است تبدیل به رهبر پروژه جدید استقلال شود اما خیلی زود ورق برگشت. اختلافات او با ریکاردو سا پینتو از کنترل خارج شد و سرمربی پرتغالی تصمیم گرفت ستاره باتجربه تیمش را به نیمکت تبعید کند؛ تصمیمی عجیب در سال منتهی به جام جهانی.
رامین که رؤیای حضور در سومین جام جهانی دوران فوتبالش را دنبال میکرد، فهمید ادامه این وضعیت میتواند آینده ملیاش را نابود کند. برای همین تصمیم به جدایی قرضی گرفت؛ اما جداییای عجیب و هوشمندانه.
او قبل از ترک استقلال، قراردادش را یک فصل دیگر تمدید کرد؛ اقدامی که همان زمان هم نشان میداد هنوز همه پلها پشت سرش خراب نشده است.
رضاییان بعد از حضور در فولاد، خیلی سریع دوباره خودش را پیدا کرد. انگار نیمکتنشینی در استقلال فقط او را عصبانیتر و باانگیزهتر کرده بود. در مدت کوتاهی، هم گل زد، هم پاس گل داد و دوباره تبدیل به یکی از آمادهترین بازیکنان فوتبال ایران شد؛ تا جایی که حتی بعضی هواداران استقلال حسرت بازگشت زودهنگامش را میخوردند.
در ظاهر، همهچیز برای دائمیشدن حضور رامین در فولاد مهیا بود اما فوتبال ایران فقط داخل زمین تعیین نمیشود.
بند فسخ سنگینی که در قرارداد او با استقلال گنجانده شده، حالا تبدیل به بزرگترین مانع جداییاش شده است؛ بندی که گفته میشود رقمی نزدیک به 100 میلیارد تومان دارد و فعالکردن آن، در شرایط فعلی فوتبال ایران تقریباً غیرممکن به نظر میرسد.
از یک طرف، فولاد بعد از بحرانهای اقتصادی اخیر و آسیبهای واردشده به مجموعه صنعتی باشگاه، توان ورود به چنین معامله سنگینی را ندارد. از طرف دیگر، استقلال هم حالا دیگر نهتنها مخالف بازگشت رامین نیست، بلکه مشتاقانه منتظر برگشت اوست؛ مخصوصاً حالا که سا پینتو از جمع آبیها جدا شده و بزرگترین مخالف حضور رضاییان دیگر روی نیمکت استقلال نیست.
همین معادله باعث شده راه خروج رامین تقریباً بسته شود؛ نه فولاد توان خرید قطعی او را دارد، نه تیم دیگری در لیگ برتر میتواند چنین عددی را پرداخت کند و نه خود استقلال قصد دارد ستاره آمادهاش را از دست بدهد.
در این بین، اتفاقات خارج از فوتبال هم بیتاثیر نبودهاند. بحران اقتصادی و شرایط خاصی که برای برخی باشگاهها ایجاد شده، بازار نقلوانتقالات را وارد رکودی کمسابقه کرده و حالا همین وضعیت، ناخواسته به سود استقلال تمام شده است.
رامین این روزها در اردوی تیم ملی، یکی از آمادهترین بازیکنان حاضر در جمع ملیپوشان محسوب میشود و شانس بالایی برای حضور در جام جهانی دارد. او حالا بیشتر از هر زمان دیگری به ثبات نیاز دارد و شاید خودش هم به این نتیجه رسیده باشد که بازگشت به استقلال، امنترین و منطقیترین تصمیم ممکن است.
اگر اتفاق غیرمنتظرهای رخ ندهد، رضاییان فصل آینده دوباره پیراهن آبی را به تن خواهد کرد؛ بازگشتی که چند ماه قبل غیرممکن به نظر میرسید اما حالا محتملترین سناریوی فوتبال ایران است.
و شاید این بار، داستان رامین و استقلال فقط یک بازگشت ساده نباشد؛ بلکه شروع آخرین فصل یک ستاره در پیراهنی باشد که احتمالاً قرار است با آن از فوتبال خداحافظی کند.
