بازسازی یک واحد صنعتی پس از جنگ، معمولاً با تصویر تعمیر یک سوله، نصب تجهیزات تازه یا راه‌اندازی یک خط تولید گره می‌خورد؛ اما در واقعیت، بازگشت کارگران به خط تولید و روشن ماندن چراغ یک کارخانه، فرآیندی گسترده‌تر و پیچیده‌تر دارد.
بازسازی یک واحد صنعتی پس از جنگ، معمولاً با تصویر تعمیر یک سوله، نصب تجهیزات تازه یا راه‌اندازی یک خط تولید گره می‌خورد؛ اما در واقعیت، بازگشت کارگران به خط تولید و روشن ماندن چراغ یک کارخانه، فرآیندی گسترده‌تر و پیچیده‌تر دارد.
چرا برخی ملت‌ها با وجود برخورداری از منابع طبیعی، نیروی انسانی تحصیلکرده و افراد خلاق، سال‌ها در مسیر توسعه متوقف می‌مانند، در حالی که برخی دیگر با منابعی محدودتر توانسته‌اند رفاه، نوآوری و فرصت‌های بیشتری برای شهروندان خود ایجاد کنند؟
آبان‌ماه ۱۳۸۲، همزمان با ابلاغ سند چشم‌انداز جمهوری اسلامی ایران در افق ۱۴۰۴، کشور در یکی از مساعدترین موقعیت‌های خود برای آغاز یک دوره جهش و توسعه اقتصادی قرار داشت
پایان جنگ و احتمال رفع تحریم‌ها می‌تواند یکی از مهم‌ترین فرصت‌های اقتصادی پیش روی ایران در سال‌های اخیر باشد؛ اما آیا این گشایش سیاسی و اقتصادی به‌تنهایی می‌تواند کشور را در مسیر توسعه پایدار قرار دهد؟
در جهان امروز، قدرت اقتصادی کشورها تنها با میزان منابع طبیعی، ظرفیت‌های صنعتی، ذخایر معدنی یا حجم سرمایه‌های مالی آنها سنجیده نمی‌شود.