تحریریه آوش/ ایران امروز با یک انتخاب روبهروست که یا اینترنت را بهعنوان حق عمومی، برابر و حیاتی به رسمیت بشناسد، یا با نسخههای خاص، سفید و پرو، شکاف اجتماعی را عمیقتر کند. خاموشی طولانی اینترنت شاید در کوتاهمدت جریان اطلاعات را کند کند، اما در بلندمدت چیزی خطرناکتر میسازد: جامعهای بیاعتماد، اقتصادی بیافق، نسلی عصبانی و بازاری که حتی اگر چراغ ویترینش روشن باشد، مشتریاش پشت دیوار مانده است