تحریریه آوش/ اگر قرار باشد تاریخ جام جهانی را در یک تصویر خلاصه کنیم، شاید یکی از تلخ‌ترین قاب‌ها، همین باشد؛ مردی که به آسمان خیره شده و میلیون‌ها نفر، همزمان با او، نفسشان را از دست داده‌اند.

برخلاف آنچه در فوتبال حرفه‌ای دنیا دیده می‌شود؛ جایی که حذف با استعفا، پاسخگویی و پذیرش مسئولیت همراه است، در ایران خبری از پاسخگویی نیست؛ بازیکنان به گشت‌وگذار و خرید سوغاتی می‌روند، سرمربی از «دستاوردها» سخن می‌گوید و فدراسیون هم مردم را به استقبال از «قهرمانان» دعوت می‌کند.

تحریریه آوش/ جام جهانی، فقط محل تولد قهرمان‌ها نیست. گاهی همان جام، چند سال بعد برای قهرمانش تبدیل به بزرگ‌ترین کابوس می‌شود.

تحریریه آوش/ پرسپولیس ماه‌ها برای ادامه لیگ و حفظ شانس آسیایی خود تلاش کرد؛ از اعتراض و نامه‌نگاری تا اصرار بر برگزاری مسابقات. اما وقتی همان فرصت سرانجام فراهم شد، سرخ‌ها در نخستین گام برابر چادرملو شکست خوردند و پیش از رسیدن به دیدار تعیین‌کننده، از رقابت برای سهمیه لیگ نخبگان آسیا کنار رفتند.

تحریریه آوش/ بعضی از اسطوره‌های جام جهانی با گل‌هایشان در تاریخ ماندگار شدند، بعضی دیگر با جام‌هایی که بالای سر بردند؛ اما مردی هم بود که بدون گل زدن، بدون شادی بعد از گل و بدون بازی در خط حمله، کاری کرد که هنوز هم نامش با احترام در فوتبال تکرار می‌شود. مردی که می‌گفتند انگار درون دروازه هشت دست دارد؛ لئو یاشین.

تحریریه آوش/ گاهی تاریخ جام جهانی نه با یک قهرمانی، بلکه با یک سؤال نوشته می‌شود. سؤالی که شاید میلیون‌ها نفر در طول شصت سال گذشته بارها از خودشان پرسیده‌اند: آیا آن توپ واقعاً از خط دروازه عبور کرد؟

تحریریه آوش/ جام جهانی ۱۹۹۴ برای کلمبیا قرار بود آغاز یک افسانه باشد، نه پایان یک زندگی. آن روزها همه درباره این تیم حرف می‌زدند. تیمی که با فوتبالی تماشایی از آمریکای جنوبی آمده بود و حتی بعضی کارشناسان آن را مدعی قهرمانی می‌دانستند. در خیابان‌های بوگوتا و مدلین، مردم رویای بزرگی در سر داشتند؛ اینکه شاید برای اولین بار جام جهانی به کلمبیا برسد.

تحریریه آوش/ تابستان ۱۹۵۸، جام جهانی در سوئد برگزار می‌شد و برزیل مثل همیشه یکی از مدعیان قهرمانی بود. اما کمتر کسی تصور می‌کرد ستاره اصلی این تیم نه یک بازیکن باتجربه، بلکه نوجوانی ۱۷ ساله باشد که حتی چند ماه قبل از مسابقات، بسیاری از مردم خارج از برزیل نامش را نشنیده بودند.نام او ادسون آرانتس دو ناسیمنتو بود؛ پسری که دنیا بعدها او را با نام پله شناخت.

قهرمانی آسیا برای شمشیربازی ایران فقط یک ناکامی نبود؛ سندی بود بر سقوط رشته‌ای که نه‌چندان دور یکی از امیدهای اصلی مدال در المپیک و بازی‌های آسیایی به شمار می‌رفت. امروز اما تیمی که با کره‌جنوبی برای قهرمانی آسیا رقابت می‌کرد، مقابل قزاقستان، هند و حتی سنگاپور حرفی برای گفتن ندارد. این دیگر افت فنی نیست؛ این نتیجه سال‌ها مدیریت اشتباه، تصمیم‌های متناقض و بی‌برنامگی است.

تحریریه آوش/ ویژه‌برنامه «بیست و شیش» با حضور نوجوانان نسل آلفا، روایتی متفاوت از جام جهانی ۲۰۲۶ را روی آنتن آورده است. نسلی که فوتبال را نه فقط در زمین مسابقه، بلکه در شبکه‌های اجتماعی، تکنولوژی و فرهنگ هواداری دنبال می‌کند و حالا قرار است نگاه تازه خود را با مخاطبان به اشتراک بگذارد.

تحریریه آوش/ جام جهانی ۱۹۹۰ برای انگلیسی‌ها فقط یک تورنمنت فوتبال نبود؛ فرصتی بود برای پایان دادن به سال‌ها حسرت. از زمان قهرمانی در سال ۱۹۶۶، نسلی پشت نسل دیگر آمده بود و رفته بود، اما جام جهانی دیگر به خانه برنگشته بود. حالا در ایتالیا، تیمی شکل گرفته بود که می‌توانست این طلسم را بشکند و در قلب این تیم، پسری حضور داشت که فوتبال را با احساساتش بازی می‌کرد؛ پل گاسکوئین.

تحریریه آوش/ جام جهانی ۲۰۲۶ فقط ۹۰ دقیقه فوتبال نیست؛ رویدادی است که هر روز در گوشه‌ای از جهان داستانی تازه خلق می‌کند. از اتفاقات داخل زمین و حاشیه‌های تیم‌ها گرفته تا واکنش هواداران، سوژه‌های داغ فضای مجازی و روایت‌هایی که شاید در هیاهوی مسابقات دیده نشوند. برنامه «بیست و شیش» هر روز با نگاهی متفاوت و تیزبین، شما را به قلب مهم‌ترین اتفاقات بزرگ‌ترین جشن فوتبالی جهان می‌برد؛ جایی که هیچ سوژه‌ای از چشم ما دور نمی‌ماند.