انتقاد بهحق بازیکن بلندآوازه والیبال ایران/ فرافکنی به چه قیمتی؟
نشست سازمان لیگ فدراسیون والیبال درشرایطی برگزار شد که جای نمایندگان باشگاه های مانند دفعات قبل خالی بود.
همه می دانند که بازیکن اضلاع مثلث ورزش قهرمانی است. این یک بعد قضیه است که بازیکنان در مهمترین چرخه والیبال کشور، دخیل نبودند.
انتقاد اعتراض گونه سید موسوی کاملا به جا است اینکه ساعت ۱۲:۳۰ شب ماه رمضان دو تیم مدعی لیگ برتر در سالن اسلامشهر به میدان بروند، در هیچ معیار و منطقی جای نمی گیرد. اما بعد دیگر تصمیمگیری اخیر، از آنجایی جای نقد دارد که آنچه در نشست اعضای شورای سازمان لیگ اتخاذ شده، با تصمیمی که بعدا در معرض افکار عمومی قرار گرفته است، تفاوت عجیبی دارد.
در نشست سازمان لیگ قرار شد مسابقات یا به صورت رفتوبرگشت یا متمرکز در چند شهر غیر از تهران برگزار شود هرچند رییس فدراسیون بارها اعلام کرده که نظرات کمیتهها و اعضای سازمان لیگ جنبه مشورتی دارد، اما عمده ترین اشکال در این زمینه ذی نفع بودن اکثریت قریب به اتفاق اعضای سازمان لیگ است حتی نمایندگان رسانه ها نیز هر یک به دلایلی و مناسبتی، دارای گرایش بوده و هستند!
اینکه هیات رئیسه فدراسیون والیبال حق وتو و تصمیمگیری نهایی را دارد، جرفی منطبق بر قوانین موجود است اما پرسش ما اسن است چند نفر از اعضای هیات رئیسه فدراسیون والیبال می دانند، در چنین شرایطی نوک پیکان حمله دوستان و اغیار مورد توجه سازمان لیگ است که همواره مجری مقررات به حساب می آید. این نقیصه از زمان زنده یاد محمود حداد تا جبار قوچان نژاد وجود دارد و عجیب اینکه در هر برههای، رئیس سازمان لیگ زیربار برخی اعمال نفوذها نرفت، سیبل حملات قرار گرفت که نمونه بارز آن، دکتر محسن ترابی رییس قبلی سازمان لیگ است که تحصیل کرده تربیت بدنی و داور بین المللی والیبال بود بنابراین به جای فرافکنی و توپ را به زمین یکدیگر انداختن، یک واقعیت تلخ را باید قبول کنیم و آن این است که ورزش ایران ازجمله والیبال تابع محدودیت ها و ملاحظات ورزشی و غیرورزشی است.
اگر بد کنی، چشم نیکی مدار - که هرگر نیارد گز انگور بار
نپندارم ای دروخزان کشت جو - که گندم ستانی به وقت دو رو
سعدی
