رمزگشایی از عدم حمله به ایران

یدالله کریمی پور در یادداشتی در آرمان امروز نوشت:

ارتش امریکا به همراهی اسراییل و دولت های متحد عرب جنوب خلیج فارس، در اوج آمادگی از حمله تمام‌ عیار هوایی که مثلا برای روز سه شنبه طرح ریزی شده بود‌، پاپس کشید. به گفته رییس جمهور ایالات متحده، این تهاجم برنامه ریزی شده را با درخواست سران امارات، قطر و عربستان، در جهت فرصت دادن بیشتر به توافق‌، ۴۸ ساعت متوقف شد. این توقف لحظه آخری بی شباهت به یک شطرنج خونین نیست.

​تصور کنید دو تن روبروی هم ایستاده‌اند و یکی اسلحه را روی شقیقه دیگری گذاشته است. نفر اول (آمریکا) آماده شلیک است، ولی ناگهان متوجه چند نکته می‌شود : مشاوران نظامی به او می‌گویند: «اگر شلیک کنی، طرف مقابل هم بمبی به کمرش بسته که کل ساختمان (منطقه) را روی سر همه ما خراب می‌کند.» در واقع، هراس از پاسخ دادن پیش بینی ناپذیر ماشه را لرزاند.

ترامپ در پی کاری است که با یک حرکت، کار را تمام کند و پیروز به خانه برگردد. ولی ژنرال‌هایش به او گفتند هیچ تضمینی نیست که با این حمله، ایران تسلیم شود؛ بلکه ممکن است یک جنگ فرسایشی و درازمدت آغاز شود که ترامپ معامله گر از آن پرهیز می کند؛ایران پیشتر آمادگی خود را به رخ کشیده بود. هنگامی که حریف بداند شما دقیقا از کجا می‌خواهید ضربه بزنید، غافلگیری از بین می‌رود و حمله تبدیل به خودکشی می‌شود.

ولی پرسش تعیین کننده آن‌ است که آیا این توقف «تاکتیکی» است یا «استراتژیک»؟ باید دید تفاوت بین این دو چیست؟

توقف استراتژیک یعنی کلا نظرش عوض شده، می‌خواهد صلح کند و پرونده جنگ را برای همیشه ببندد.

​توقف تاکتیکی یعنی تنها «ساعت» یا «روش» حمله را عوض کرده است مثلا چون امشب باران می‌بارد یا حریف بیدار است، حمله را به فردا شب موکول کرده است.

بیشتر تحلیلگران باورمندند تعویق حمله بزرگ‌ روز سه شنبه، تاکتیکی است. یعنی اصلِ دعوا و دشمنی سر جایش است، نیروها هنوز هم در حالت آماده‌باش اند و در پی یک فرصت بهتر یا یک بهانه دیپلماتیک؛ تا هزینه حمله را پایین بیاورند.

​این که چنین تعویقی به خاطر در خواست رهبران عرب بوده، بیشتر شبیه به یک بهانه آبرومندانه است.​البته رهبران عرب نگران هستند، چون در صورت جنگ، موشک‌ها از بالای سر آن‌ها رد می‌شود یا مستقیما به زیرساخت‌های آن‌ها می‌خورد. معلوم‌ است که فشار آورند که خانه ما را به آتش نکشید. ولی از روز روشن تر است که ترامپ کسی نیست که به خاطر خواهش دیگران، از یک هدف بزرگ بگذرد. او از این «درخواست اعراب» استفاده کرد تا عقب‌نشینی‌اش را نوعی «احترام به متحدان» یا «فرصت دادن به دیپلماسی» نشان دهد، نه ترس از قدرت نظامی حریف.