وقتی آسمان، رؤیای انگلیس را بلعید
تحریریه آوش/ اگر قرار باشد تاریخ جام جهانی را در یک تصویر خلاصه کنیم، شاید یکی از تلخترین قابها، همین باشد؛ مردی که به آسمان خیره شده و میلیونها نفر، همزمان با او، نفسشان را از دست دادهاند.
جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، مرحله یکچهارم نهایی. انگلیس و فرانسه؛ جدال دو مدعی قهرمانی. از یک طرف کیلیان امباپه، ستارهای که جهان را تسخیر کرده بود و از طرف دیگر، هری کین؛ کاپیتان آرام انگلیس که همه امید یک ملت روی شانههایش سنگینی میکرد.
فرانسه خیلی زود با گل اورلین شوامنی پیش افتاد، اما انگلیس عقب نکشید. حمله پشت حمله، فشار پشت فشار، تا اینکه هری کین از روی نقطه پنالتی بازی را به تساوی کشاند. او روبهروی هوگو لوریس ایستاده بود؛ دروازهبانی که سالها همتیمیاش در تاتنهام بود. کین بهتر از هر کسی میدانست لوریس چطور فکر میکند و لوریس هم بهتر از هر کسی، پنالتیهای کین را میشناخت. با این حال، کین پیروز شد.
اما داستان هنوز تمام نشده بود.
چند دقیقه بعد، اولیویه ژیرو دوباره فرانسه را جلو انداخت. وقت برای انگلیس کم بود، اما امید هنوز زنده بود. تا اینکه در دقیقه ۸۴، تئو هرناندز روی میسون مانت خطا کرد. داور ابتدا ادامه بازی داد، اما VAR او را کنار مانیتور فراخواند. چند ثانیه بعد، سوت داور به صدا درآمد؛ پنالتی برای انگلیس.
تمام ورزشگاه ساکت شد.
دوباره هری کین، دوباره هوگو لوریس، دوباره یازده متر فاصله.
این بار اما ماجرا فرق داشت. دیگر فقط یک پنالتی نبود؛ این ضربه میتوانست انگلیس را به بازی برگرداند، وقت اضافه را رقم بزند و شاید مسیر قهرمانی را تغییر دهد. میلیونها انگلیسی در خانهها ایستاده بودند. روی نیمکت، گرت ساوتگیت حتی جرئت نگاه کردن نداشت.
کین چند قدم برداشت. همه انتظار داشتند مثل همیشه با آرامش توپ را به گوشه دروازه بفرستد. اما شاید فشار آن لحظه، سنگینتر از چیزی بود که حتی بهترین گلزنان دنیا بتوانند تحملش کنند.
ضربه زده شد...
توپ با قدرت از روی تیر افقی عبور کرد و به آسمان ورزشگاه لوسیل رفت.
برای چند ثانیه، انگار زمان ایستاد. نه فریادی شنیده میشد و نه تشویقی. فقط ناباوری بود؛ ناباوری هری کین، همتیمیهایش و میلیونها هوادار انگلیس.
چند دقیقه بعد، سوت پایان به صدا درآمد. فرانسه دو بر یک پیروز شد و به نیمهنهایی رسید. انگلیس، با وجود یکی از بهترین نمایشهایش در سالهای اخیر، از جام کنار رفت.
بعد از بازی، هری کین مسئولیت شکست را پذیرفت. گفت تا آخر عمرش آن ضربه را به یاد خواهد داشت. اما شاید تلخترین بخش ماجرا این بود که هیچکس بیشتر از خودش، خودش را سرزنش نمیکرد.
در فوتبال، گاهی فاصله بین قهرمان و مقصر، فقط یازده متر است. هری کین آن شب همان بازیکنی بود که یک پنالتی را گل کرده بود، اما تاریخ، بیشتر از گل اول، پنالتی دوم را به خاطر سپرد. چون جام جهانی، جایی است که یک لحظه، میتواند سالها در حافظه فوتبال جهان ماندگار شود.
