اگر قرار است در جامعه اصلاحات اقتصادی صورت پذیرد، این اصلاحات باید همراه با حمایت واقعی از اقشار آسیبپذیر باشد؛ در غیر این صورت، بار دیگر «این معیشت مردم» است که قربانی تصمیمات ناپخته و اجرای نادرست سیاستهای اقتصادی میشود.
اگر قرار است در جامعه اصلاحات اقتصادی صورت پذیرد، این اصلاحات باید همراه با حمایت واقعی از اقشار آسیبپذیر باشد؛ در غیر این صورت، بار دیگر «این معیشت مردم» است که قربانی تصمیمات ناپخته و اجرای نادرست سیاستهای اقتصادی میشود.
کارشناس مسائل بینالملل با بیان اینکه باید صبورانه به حل مشکلات کمک کنیم، گفت: مقامات دولتی باید با مردم بیشتر صحبت کرده و تأثیر تکنرخی شدن ارز را برای آنها تشریح کنند.
جامعه و مردم خسته از وعدههای بیفرجام با سفرههای کوچک شده و اکثراً بیاعتماد به حرفها و وعدههای مسئولین، اگر حرف حساب، مشفقانه و از سر صدق و البته همراه با عمل صالح را بشنوند و ببینند، آنقدر کشور و مملکتشان را دوست دارند که همراهی نشان دهند و صبوری کنند.
حذف ارز ترجیحی یکی از پرچالشترین تصمیمهای اقتصادی سالهای اخیر است؛ تصمیمی که سالها درباره ضرورت آن بحث شده و در نهایت دولت به اجرای آن تن داد. واقعیت این است که ارز ترجیحی از ابتدا با هدف حمایت از معیشت مردم طراحی شده بود، اما در عمل نه تنها به سفره خانوار نرسید
دولت باید از سیاستهای دستوری به سمت نرخهای تعادلی بازار ارز حرکت کرده و یک نظام حمایتی و تعرفهای مناسب بهعنوان مکمل نظام ارزی ایجاد کند
نشانههایی از شکلگیری یک تیم اقتصادی نسبتاً منسجم دیده میشود
اطلاعیه شنبهشب شورای اطلاعرسانی دولت درباره طرح جدید بهبود معیشت مردم یک خبر مهم در بر داشت و آن اینکه دیگر چیزی به نام چند نرخ معنادار ارز وجود ندارد. همه چیز، رسما و علنا، در نرخ تالار دوم حل شده است.
اگر در نظام بانکی، ابزاری باشد که ارزش دارایی مردم را در مقابل تورم حفظ کند، آنان از کارهای متفرقه از قبیل خرید ارز و موبایل وشرکت در لاتاری خودرو و مانند آن اجتناب می کنند.
تغییرات شدید بازار ارز در تقریباً ماه اخیر نه تنها از ثبات فاصله گرفته بلکه عملاً به یکی از کانونهای اصلی نااطمینانی اقتصادی تبدیل شده است.
روند افزایشی نرخ ارز در ماهها و حتی سالهای اخیر، بار دیگر این واقعیت بنیادین را پیش روی سیاستگذاران و تحلیلگران اقتصادی قرار داده است که بازار ارز، نه یک بازار مستقل، بلکه برآیند مجموعهای از ناترازیهای ساختاری، محدودیتهای بیرونی و تصمیمات سیاستی بعضا ناهماهنگ است