تحریریه آوش/ این دوگانگی یک خطای اخلاقی مقوله‌ای است و ما خطر ژنتیکی را به‌عنوان یک «واقعیت عینی» می‌پذیریم، اما خطر روانی را به‌عنوان یک «قضاوت ارزشی» درباره والدین بازتفسیر می‌کنیم. این در حالی است که هر دو، از منظر کودک آینده، یک چیز هستند: احتمال رنج قابل اجتناب
