ایران و پیچیدگی جنگ چندسویه
همسایگان جنوبی ما باید بدانند که ما هرگز با آنها خصومتی نداشتهایم. اما طی ۴۷ سال گذشته، آنها هیچگاه مانند دوستان واقعی رفتار نکردند.
سید مسعود رضوی در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت:
در یادداشت روز دوشنبه به سرعتِ لحظه به لحظه، در تحولات جنگ منطقهای و فراتر از آن اشاره کردم و چند نکته هم بیان شد. پیش از ادامه بحث، انتخاب و اعلام نام رهبر جدید، جانشین رهبر فقید و زعیم شهید، از سوی خبرگان، مرا به یاد چکامه زیبای فرخی سیستانی، شاعر قصیده سرای قرن چهار و پنج افکند که در اشعاری فوقالعاده، هم درگذشت پدر را تسلیت گفت و هم منزلت فرزند و کشورداری او را فرخنده باش می گوید:
سخت خوب آید این دو بیت مرا
که شنیدم ز شاعری استاد:
«پادشاهی گذشت پاکنژاد
پادشاهی نشست فرخزاد»
«بر «گذشته» همه جهان غمگین
وز «نشسته» همه جهان دلشاد»
«گر چراغی ز ما گرفت جهان
باز شمعی به پیش ما بنهاد»
به امید ایزد یگانه باید دوران تازهای آغاز شود. اینک که مرشد پیر در ملکوت اعلی است، بخت جوان در کنار ماست؛ وطن پیر دگر باره جوان خواهدشد؛ به شرط جوانمردی، گشایش و بخشش، خرد و بلندنظری، عدالت گستری، آبادانی و توسعه، صلح و سلام، مدارا با بزرگان، خردمندان و اهل تجربت و دلسوزان و پاکدستانِ ایران، هرکه باشند و از هر قوم و مذهب ایرانی باشند؛ اگر کاردان است و کارنامه و خانهای در این خاک دارد، دعوت شود تا در دوران جدید خدمت کند. هزار نکته باریکتر ز مو اینجاست و عاقلان دانند که حکمتی در این سخن نهفته، و بلکه اهتمام به این امر «فریضه» است.
اما جنگ، که بیش از پیش وسعت یافته و بزرگ و فراگیر شده است. منطقه را رویاروی طوفانی از خون و غبار و ماجراهای بزرگ قرار داده! ولی ایران هم بزرگ است و ریشهدار و استوار. هر روز به چشم میبینیم چه خونها بر زمین وطن ریخته می شود، چه جانها به باد می رود، و چه پسران رشید و دختران زیبا به دست پدران داغدیده و مادران گیسو بریده در دل خاک به امانت سپرده می شوند! باری:
جهان پیر است و بی بنیاد
از این فرهادکُش فریاد...
اما مگر می توان در برابر چنین دشمن غدار و ریاکار زانو زد؟ عقل و عبرت حکم می کند که ما باید به عزم و حزم، باحکمت و باعزت به این نزاع خونین پایان دهیم.
پرسش اینجاست که به چه بهایی؟ اینجاست که باید تحلیلگران و سیاسیون باتجربه و زیرک در کار آیند و بتوانند راهگشایی کرده، صلحی پایدار و مبتنی بر اقتدار برای وطن ما تمهید کنند. اگر قبلا تردید داشتیم که ایران باید قدرتمدار و سالار منطقه باشد؛ اکنون دیگر شک نداریم. پس اگر ابرقدرتی از دور یا نزدیک، از شرق یا غرب هم مایل است به این خطه از جهان؛ یعنی آبهای گرم پارس بیاید، با مشارکت ما و ملاحظات ما و منافع حداکثری ما و بر اساس عهدنامهای که احترام و منفعت ملی ایران و امنیت ملی ایران کاملا حفظ شده، بیاید.
دوران زورگویی و نیرنگ روس در عهدنامه خزر و دخالت به نفع استانهای سابق اتحاد جماهیر رسوای کمونیستی گذشته و نیز کارشکنی در برجام و غیره، که موجب محرومیت و خسارتهایی برای ما می شد نیز سرآمده است.
دوران رشوههای کلان اعراب به ترامپ، فرانسویها و اروپای رسوا برای خریدن امنیت و اسباب بازیهای جنگی هم به پایان رسیده است. امنیت یعنی عزم ملی، امنیت یعنی علم دفاع و تسلیحات... و اینها باید درونزا باشد. خریدنی نیست؛ حتی در دارک-وب و سفرههای چرب سیاسی در جزیره اپستین! حالا در خاورمیانه، رستاخیز تسویه حساب است و سرآغاز نظم جدید منطقه که من نام آن را می گذارم ژئوپولیتیک جدیدایرانی امریکایی چینی (و شاید در حاشیه آن هم روسی عربی ترکی اروپایی).
ایران باید جایگاه شایسته و والای خود را تا پایان قرن ۲۱ به مثابه هژمون منطقه چه به عنوان قدرت اول و چه در موازنه با یک قدرت دیگر حفظ کند. اما باید ضمانتهای کامل و قابل اعتماد برای صلح و امنیت و طولانی مدت نیز کسب کند. در غیر این صورت، پایان این جنگ، چه با ترکِ مخاصمه، چه با آتش بس و یا با صلح، هیچ تضمینی برای شروع جنگی تازه و یورشی دیگر به مرزهای وطن به دست نخواهد آورد.
همسایگان جنوبی ما باید بدانند که ما هرگز با آنها خصومتی نداشتهایم. اما طی ۴۷ سال گذشته، آنها هیچگاه مانند دوستان واقعی رفتار نکردند. هرساله با صدور اعلامیه ای به نام شورای همکاری کشورهای خلیج فارس، جزایر ایرانی را که جزو لاینفک خاک ایران است به یکی از شیخنشینهای عضو پیشکش فرمودند. پای روس و اروپا و انگلیس و چین و امریکا را هم به این کاغذپاره باز کردند و امضا گرفتند! نام تاریخی خلیج پارس را جعلالعرب فرمودند چنان که حتی ترامپ هم با میلیاردها دلار رشوه نپذیرفت تکرارش کند. درنظام ارزی و مالی و صدور کالا به ایران دخالت و اختلال بسیار کردند و ضمن بردن سودهای کلان، در فرایند تحریمهای یکسویه، بیش از حد به ایران فشار آوردند. مافیای فساد ایران را پناه دادند و پولهای دزدیده شده و دزدان را سرپوش نهادند به جای آن که افشا و کمک
کنند.
حتی ترور و شهادت رهبر ایران را تسلیت نگفتند اما پایگاهها و بنادر و امکانات راداری و آسمان کشورهایشان را در اختیار امریکا و اسرائیل قرار دادند تا به ملت مظلوم و خاک مقدس ما تجاوز
کنند.
تفو بر تو ای چرخ گردون تفو...، شما اخلاق و ایمان ندارید و از اسلام فقط نام و عنوانی به ارث برده اید. شما میزبان دونالد ترامپ و سرمایه گذار تریلیونها دلار در دوره او در کشورش به میل و دستور او بودید و هدیههای میلیاردی جلوی پایش ریختید. راه اسرائیل را به اسم گرامی ابراهیم نبی باز کردید و در منطقه، بزرگترین و کثیف ترین دشمن خودتان را راه دادید و برایش سفارت ساختید. پس گلایه نکنید. این تازه آغاز رخنههایی است که در سدهای شما دیده می شود و عامل اصلی آن اسرائیل و نتانیاهوی جنایتکار است.
برای آنکه دانسته شود ما با چه جهانی طرف هستیم به ناوچه دنا و ملوانان شهید و شجاعمان اشاره می کنم. به خیانت و دنائت دولت حقیر هند که دستنشانده اسرائیلیان شده است و میهمان را به قتلگاه می برد. تاریخ فراموش نخواهد کرد. امریکاییها رسماً ستایش کرده اند از ملوانانی که بر عرشه ایستاده به شهادت رسیدند اما ناو را ترک نکردند. در آتش سوختند و در آب غرق شدند اما کشتی را تسلیم دشمن نکردند. ناوچه به دعوت رسمی دولت هند برای رزمایش به آبهای این کشور رفته و نزدیک سریلانکا تحت حمایت و زیر امنیت دولت هند با اژدر امریکایی غرق شد و ملوانان و افسران دریایی وطن به شهادت رسیدند. یادشان جاودانه باد. انتقامشان به موقع باید گرفته شود.برای درک رذالت ترامپ، این جملهها از مصاحبه اخیر او با خبرنگاران رسانهها در کاخ سفید را می آورم:
«گفتم: آن کشتی چه کیفیتی داشت؟ آیا از بهترین نوع بود؟» پرسیدم: «چرا آن را تصرف نکردیم؟ ما می توانستیم از آن استفاده کنیم. چرا غرقش کردیم؟» او گفت غرق کردنش سرگرم کننده تراست.
همین را گفتند. آنها بیشتر دوست دارند غرقشان کنند. میگویند غرق کردن امن تر است!!»
این است چهره واقعی امریکای ترامپ و اپستین و هگست و... که بازیچههای نتانیاهو و لابی یهود و مگا (MAGA) هستند.
موضوع دیگر، دخالت دفعی و هیاهوی رئیس دولت آذربایجان، الهام علیف بود که نمایشی ایجاد کرد تا خود را وارد جنگی مهمتر از اندازه خود و حکومتش سازد. خوشبختانه زود کنار کشید وگرنه مردم آذربایجان ایران و غیورمردان شیعه در آن سوی مرز درس بزرگی به این سلسله پادشاهی سی و چند ساله علیفها می دادند.
