از دوحه تا مکزیک؛ پیر نشو لعنتی!

 رامین رضاییان به دسته دوم تعلق دارد؛ بازیکنی که در 36 سالگی نه‌تنها از تیم‌ملی کنار نرفته، بلکه شاید بهترین روزهای ملی خود را تجربه می‌کند.

در اردوی ترکیه، جایی که تیم ملی دو بازی تدارکاتی مقابل گامبیا و مالی برگزار کرد، یک اتفاق مشترک رخ داد؛ هر بار که رامین وارد زمین شد، اتفاقی ویژه رقم خورد. مقابل گامبیا با یک شوت مهارنشدنی پرونده بازگشت ایران را بست و مقابل مالی هم گل دوم را زد تا مهر تأییدی بر پیروزی شاگردان امیر قلعه‌نویی باشد.

جالب اینکه رامین برای رسیدن به 8 گل ملی، سال‌ها انتظار کشید اما حالا در عرض چند روز، دو بار موفق به گلزنی شده است. انگار هرچه به ایستگاه پایانی فوتبالش نزدیک‌تر می‌شود، عطش بیشتری برای درخشیدن پیدا می‌کند.

اگر بخواهیم داستان ملی رامین را در یک جمله خلاصه کنیم، باید بگوییم او هرگز تسلیم نشد. از روزهایی که کارلوس کی‌روش به او اعتماد کرد تا مقطعی که در دوره دراگان اسکوچیچ تقریباً از معادلات تیم ملی خارج شد، همیشه برای بازگشت جنگید. حالا هم در شرایطی که بسیاری از هم‌نسلانش فوتبال ملی را کنار گذاشته‌اند، او همچنان یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان ایران است.

آمار هم این موضوع را تأیید می‌کند. رامین در 74 بازی ملی روی 20 گل اثر مستقیم داشته؛ 8 گل زده و 12 پاس گل داده است. آماری که برای یک مدافع راست، چشمگیر و قابل توجه محسوب می‌شود.

اما شاید مهم‌تر از اعداد، تصویری باشد که از او در ذهن هواداران باقی مانده است؛ بازیکنی که هیچ‌وقت از دویدن خسته نمی‌شود، همیشه به دنبال اضافه شدن به حمله است و حتی در 36 سالگی هم مثل یک جوان 20 ساله برای هر توپ می‌جنگد.

جام جهانی 2026 احتمالاً آخرین ایستگاه بزرگ رامین رضاییان در فوتبال ملی خواهد بود. مردی که گل به ولز را در کارنامه دارد، حالا رویای دیگری را دنبال می‌کند؛ اینکه در سومین جام جهانی خود، یک بار دیگر نامش را روی تابلو ثبت کند.

شاید فوتبال برای خیلی‌ها با بالا رفتن سن کند شود، اما درباره رامین رضاییان داستان کمی متفاوت است؛ پیرمردی که انگار هنوز قصد توقف ندارد.