بازگشت به نقطه اول؛ «امیر» دوباره بدون دستیار اول!
تیم ملی ایران در شرایطی به جامجهانی ۲۰۲۶ نزدیک میشود که یکی از مهمترین دغدغههای فنیاش، نه در زمین مسابقه بلکه روی نیمکت شکل گرفته؛ جایی که خلأ یک «دستیار اول» همچنان به چشم میآید و حالا جدیتر از همیشه تبدیل به یک نگرانی شده است.
با جدایی ناگهانی آنتونیو مانیکونه و سپس کنارهگیری آنتونیو گالیاردی، پروژهای که قرار بود کادرفنی امیر قلعهنویی را از نظر فنی و تاکتیکی ارتقا دهد، عملاً نیمهکاره رها شد. دو مربیای که بهعنوان تئوریسینهای تیم ملی معرفی شده بودند، حالا دیگر در کنار تیم نیستند و این یعنی بازگشت به همان نقطهای که انتقادها از آن آغاز شده بود.
در چنین شرایطی، بار دیگر نام سعید الهویی بهعنوان گزینهای برای ایفای نقش پررنگتر در کادرفنی مطرح شده؛ چهرهای آشنا برای قلعهنویی که حالا دوباره در حال نزدیکشدن به جایگاه «دستیار اول» است. این در حالی است که پیشتر، حضور مربیان خارجی قرار بود این خلا را پوشش دهد و ساختار فنی تیم ملی را متحول کند.
اما واقعیت فعلی چیز دیگری است؛ تیم ملی نهتنها تقویت نشد، بلکه در آستانه جامجهانی، از نظر تعداد و کیفیت دستیاران هم دچار افت شده است. حالا قلعهنویی مانده و کادری که بیش از هر زمان دیگری به گزینهای قابل اتکا در کنار سرمربی نیاز دارد؛ فردی که بتواند در تصمیمسازیهای کلان، تحلیل فنی و مدیریت مسابقه، نقش مکمل را ایفا کند.
نکته مهم اینجاست که حتی اگر الهویی بهطور کامل این نقش را برعهده بگیرد، همچنان این سوال پابرجاست که آیا او میتواند همان جای خالی یک دستیار بینالمللی و باتجربه را پر کند یا نه؟ بهویژه در شرایطی که تیم ملی قرار است در سطحی متفاوت از رقابتها به میدان برود.
زمان هم علیه تیم ملی حرکت میکند؛ کمتر از دو ماه تا شروع جام جهانی باقی مانده و هنوز تکلیف نیمکت بهطور کامل مشخص نیست. تلاشها برای بازگرداندن مربیان ایتالیایی ادامه دارد، اما نشانهها حاکی از آن است که این پرونده بهسختی دوباره باز میشود.
در نهایت، تیم ملی دوباره به نسخهای آشنا برگشته؛ اتکا به نیروهای داخلی و امید به هماهنگی بیشتر. اما واقعیت این است که «بحران دستیار اول» همچنان حلنشده باقی مانده و شاید مهمترین چالش پنهان تیمملی پیش از شروع بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان باشد.
