تکواندوی زنان زیر تیغ انتقاد؛ ناگویا در خطر است
تکواندوی ایران در قهرمانی آسیا، تصویری دوگانه و متناقض از خودش به نمایش گذاشت؛ یک سمتِ ماجرا تیم پسرانی بود که حتی بدون حضور سرمربی اصلی روی نیمکت، با اقتدار جنگیدند، مدال گرفتند و امید ساختند و سمت دیگر، تیم دخترانی که دوباره در گرداب تکرار، سردرگمی و وابستگی به یک ستاره گرفتار شدند.
پسران در اولانباتور ثابت کردند ساختار فنیشان آنقدر جان دارد که غیبت مجید افلاکی هم نتواند به آن لطمه بزند. علی تاجیک تیمی را هدایت کرد که جسور بود، اعتمادبهنفس داشت و در لحظات حساس کم نیاورد. حاصلش هم ۵ مدال رنگارنگ و نایبقهرمانی آسیا شد؛ نتیجهای که نشان میدهد تکواندوی مردان ایران برای بازیهای آسیایی ناگویا هنوز میتواند یکی از امیدهای اصلی کاروان باشد.
اما در بخش زنان، ماجرا کاملاً متفاوت بود؛ تیمی که بیش از آنکه «تیم» باشد، به ناهید کیانی وابسته است. دوباره همان سناریوی تکراری؛ ناهید مدال گرفت، تیم از یک شکست بزرگ فرار کرد و بقیه یا حذف شدند یا پایینتر از انتظار ظاهر شدند. وقتی از میان این همه نام و استعداد، فقط یک طلا و یک برنز به دست میآید، دیگر نمیشود همهچیز را به بدشانسی یا اتفاقات مسابقه ربط داد. این یک هشدار جدی است؛ هشداری درباره کیفیت فنی، انتخابها، آمادهسازی و شاید مهمتر از همه، نوع مدیریت تیم ملی زنان.
ناکامی در پومسه هم تصویر کلی تکواندو ایران را نگرانکنندهتر کرد. جایی که نهتنها خبری از موفقیت نبود، بلکه دختران حتی در کسب سهمیه بازیهای آسیایی هم ناکام ماندند. همین عملکرد باعث شد حتی پیام تبریک وزارت ورزش هم رنگ و بوی انتقاد بگیرد؛ اتفاقی کمسابقه که نشان میدهد صبر نهادهای بالادستی هم رو به پایان است.
واقعیت این است که تکواندوی زنان ایران مدتهاست روی لبه هشدار حرکت میکند؛ تیمی که به جای پیشرفت جمعی، چشمانتظار درخشش یک فوقستاره مانده و این خطرناکترین شکل وابستگی در ورزش حرفهای است. اگر قرار باشد همه امیدها به ناهید کیانی ختم شود، کافی است یک روز او هم در بهترین فرم خود نباشد تا کل تیم فرو بریزد.
حالا پرسش اصلی اینجاست؛ آیا هادی ساعی حاضر است برای نجات تکواندوی زنان، تصمیمی سخت اما ضروری بگیرد؟ یا باز هم ملاحظات، تعارفها و روابط، مهمتر از آینده تیم ملی خواهد بود؟
ناگویا نزدیک است و زمان، برخلاف گذشته، دیگر فرصتی برای آزمونوخطا باقی نگذاشته است.
