ماراکانازو؛ یک سقوط دویست هزار نفره
تحریره آوش/ سال ۱۹۵۰، برزیل خودش را برای بزرگترین جشن تاریخ فوتبال آماده کرده بود.جام جهانی پس از سالها وقفه ناشی از جنگ جهانی دوم بازگشته بود و برزیلیها نهتنها میزبان مسابقات بودند، بلکه مطمئن بودند جام قهرمانی نیز در خانه خواهد ماند. برای این رؤیا حتی ورزشگاهی ساخته شده بود که قرار بود نماد عظمت فوتبال برزیل باشد؛ ماراکانا.
در روز پایانی رقابتها، برزیل برای قهرمانی فقط به یک تساوی مقابل اروگوئه نیاز داشت. روزنامهها از قبل تیترهای قهرمانی را چاپ کرده بودند، سیاستمداران خود را برای مراسم جشن آماده کرده بودند و هزاران پیراهن با عنوان «قهرمان جهان» تولید شده بود.همه چیز تمامشده به نظر میرسید.
حدود دویست هزار نفر سکوهای ماراکانا را پر کرده بودند؛ جمعیتی که هنوز هم یکی از بزرگترین حضورهای تاریخ فوتبال محسوب میشود. وقتی برزیل در ابتدای نیمه دوم به گل رسید، ورزشگاه منفجر شد. مردم یکدیگر را در آغوش میگرفتند و جشن قهرمانی آغاز شده بود.
اما اروگوئه برنامه دیگری داشت. خوان اسکیافینو گل تساوی را به ثمر رساند و ناگهان سکوتی کوتاه روی ورزشگاه نشست. هنوز نتیجه برای قهرمانی برزیل کافی بود، اما اضطراب آرامآرام جای اطمینان را میگرفت. سپس دقیقه ۷۹ فرا رسید. آلچیدس گیجیا از سمت راست فرار کرد، وارد محوطه جریمه شد و توپ را از کنار دروازهبان برزیل به تور رساند. اروگوئه دو بر یک پیش افتاد. در چند ثانیه، یکی از بزرگترین جشنهای تاریخ ورزش به یکی از بزرگترین شوکهای تاریخ فوتبال تبدیل شد.
ماراکانا که تا دقایقی قبل غرق در شادی بود، در سکوتی سنگین فرو رفت. گفته میشود صدای شادی چند بازیکن اروگوئه از صدای دویست هزار تماشاگر بیشتر شنیده میشد. بعضی تماشاگران گریه میکردند، بعضی روی سکوها خشکشان زده بود و بعضی حتی حاضر نبودند به زمین نگاه کنند.
با سوت پایان، اروگوئه قهرمان جهان شد و برزیل یکی از تلخترین شکستهای تاریخ خود را تجربه کرد؛ شکستی که آنقدر عمیق بود که سالها بعد هنوز درباره آن صحبت میشد. بسیاری معتقدند هویت فوتبال برزیل از دل همان شکست ساخته شد. آن مسابقه بعدها یک نام پیدا کرد؛ «ماراکانازو» یا «فاجعه ماراکانا». شکستی که فقط یک بازی را نبرد، بلکه رؤیای یک ملت را در خانه خودش فرو ریخت.
