از میدان انقلاب تا قلب آمریکا؛ شبی که تهران برای «ایران» ایستاد

تهران دیشب از همان غروب، رنگ دیگری داشت. خیابان‌های اطراف میدان انقلاب آرام‌آرام پر از مردمی شد که با پرچم، پیراهن تیم ملی و تلفن‌هایی آماده ثبت لحظه‌ها، خودشان را به قلب پایتخت رسانده بودند تا بدرقه‌ای متفاوت برای تیم ملی فوتبال ایران بسازند؛ بدرقه‌ای که بیشتر شبیه جشن همدلی بود تا یک مراسم رسمی.

هرچه شب جلوتر رفت، جمعیت بیشتر شد. میدان انقلاب کم‌کم زیر موج شعارها، بوق ماشین‌ها و صدای ممتد «ایران، ایران» نفس می‌کشید. خانواده‌ها کنار هم ایستاده بودند، نوجوان‌ها طبل می‌زدند، بچه‌ها روی شانه پدرها پرچم تکان می‌دادند و خیابان‌ها تصویر شهری را ساخته بودند که برای چند ساعت، با فوتبال و نام ایران زندگی می‌کرد.

اتوبوس تیم ملی که وارد میدان شد، موج هیجان به اوج رسید. بازیکنان پشت شیشه‌ها با لبخند برای مردم دست تکان می‌دادند و مردم، با دوربین‌هایی که بی‌وقفه روشن بود، سعی می‌کردند این شب را برای خود نگه دارند. حلقه جمعیت دور اتوبوس، بیشتر از هر چیز شبیه قاب بزرگی از عشق و امید بود.

روی سکو، امیر قلعه‌نویی و بازیکنان تیم ملی در میان تشویق ممتد مردم ایستاده بودند. احسان حاج‌صفی وقتی میکروفن را در دست گرفت و از جنگیدن برای مردم گفت، شعار معروف شب از دل جمعیت بیرون آمد؛
«میدان با تو، خیابان با ما»

شعاری که خیلی زود در تمام میدان پیچید و تبدیل به صدای مشترک هزاران نفری شد که آمده بودند کنار تیم ملی بایستند.

در میان جمعیت، هر گوشه داستان خودش را داشت؛ کودکی با پیراهن شماره ۱۰ که از هیجان آرام نمی‌گرفت، پیرمردی که با پرچم روی ویلچر نشسته بود و جوان‌هایی که پرچم ایران را مثل بخشی از لباسشان روی دوش انداخته بودند. میدان انقلاب دیشب فقط محل برگزاری یک مراسم نبود؛ صحنه‌ای بود از احساس مشترک مردمی که می‌خواستند تیم ملی‌شان بداند تنها نیست.

مراسم تا نیمه‌شب ادامه داشت اما حتی بعد از پایان برنامه هم خیلی‌ها دل رفتن نداشتند. خیابان‌ها هنوز زنده بود، صدای شعارها هنوز شنیده می‌شد و پرچم‌ها همچنان در باد تکان می‌خوردند.

بازیکنان تیم ملی راهی جام جهانی ۲۰۲۶ شدند اما تصویری که از دیشب در ذهن تهران ماند، فقط یک بدرقه فوتبالی نبود؛ تصویری بود از شبی که یک شهر، با تمام هیاهویش، پشت نام ایران ایستاد.