دوراهی بزرگ سهراب؛ تکرار مسیر امیر یا سرنوشت جباری؟
سهراب بختیاریزاده بار دیگر روی نیمکت استقلال نشسته؛ آن هم در مقطعی حساس از فصل که آبیها شانس جدی قهرمانی دارند.
حدود یک سال پس از جدایی او و توافق باشگاه با میودراگ بوژوویچ، حالا بعد از برکناری ریکاردو سا پینتو، مدیران استقلال دوباره به مدافع اسبق خود اعتماد کردهاند؛ اعتمادی که فعلاً تا پایان فصل اعتبار دارد.
استقلال با لغزش رقبای مستقیم، به صدر جدول رسیده و بخت بالایی برای فتح لیگ برتر دارد. همین مسئله، مأموریت بختیاریزاده را دوچندان کرده؛ او نهتنها باید تیم را به جام برساند، بلکه برای تثبیت جایگاهش در فصل آینده هم میجنگد.
تاریخ استقلال نشان داده نیمکت موقت میتواند سکوی پرتاب باشد یا ایستگاه آخر. نمونه موفق، امیر قلعهنویی است؛ مربیای که پس از یک حضور کوتاهمدت، با قهرمانی در جام حذفی مقابل فجر سپاسی مسیر بازگشت قدرتمند خود را هموار کرد و بعدها یکی از درخشانترین دورههای تاریخ باشگاه را رقم زد.
در مقابل، تجربه مجتبی جباری قرار دارد؛ او فصل گذشته استقلال را به قهرمانی جام حذفی رساند، اما در نهایت جای خود را به سا پینتو داد و فرصت ادامه کار پیدا نکرد. جباری حالا روی نیمکت مس رفسنجان روزهای دشواری را سپری میکند.
اکنون بختیاریزاده در نقطهای تعیینکننده ایستاده است؛ قهرمانی در لیگ برتر ـ و حتی احتمال دبل با جام حذفی ـ میتواند آینده او را تضمین کند. اما اگر نتایج مطابق انتظار پیش نرود، شاید داستانی متفاوت رقم بخورد. سرنوشت نیمکت استقلال، بار دیگر به نتایج هفتههای پایانی گره خورده است.
