سکوت معنادار نیمکت تیم ملی/ لیگ برتر، بیتماشاگر یا بیسرمربی؟
در حالی که لیگ برتر فوتبال ایران از ایستگاه بیستم عبور کرده و حساسترین بازیهای فصل یکییکی به پایان رسیدهاند، یک غیبت عجیب بیش از هر چیز به چشم میآید؛ غیبت سرمربی تیم ملی.
امیر قلعهنویی، مرد اول نیمکت ایران، هفتههاست نه در ورزشگاهها دیده شده و نه حتی با یک اظهار نظر کوتاه، حضوری رسانهای داشته است. سکوتی که حالا دیگر صرفاً «سکوت» نیست؛ تبدیل به سؤال شده است.
لیگ برتر، بیتماشاگر یا بیسرمربی؟
بازگشت دوباره مسابقات به حالت بدون تماشاگر، تصمیمی آشنا در فوتبال ایران است؛ تصمیمی که پس از ناآرامیهای اخیر دوباره روی میز قرار گرفت. هرچند وزیر ورزش وعده داده شرایط حضور هواداران بهزودی فراهم شود، اما حتی در همین فضای سرد و بیتماشاگر، انتظار میرفت سرمربی تیم ملی حداقل در جایگاههای ویژه ورزشگاهها حاضر باشد؛ اتفاقی که رخ نداد.
قلعهنویی در هفتههایی غایب بوده که لیگ، ویترین جذابی از مدعیان را به نمایش گذاشته است؛ از تقابلهای سنگین سپاهان، پرسپولیس، استقلال و تراکتور گرفته تا بازیهایی که بهطور مستقیم با آینده تیم ملی گره خوردهاند. با این حال، نیمکت تیم ملی همچنان خالی از حضور فیزیکی سرمربی مانده است.
تناقضی به نام «لیگ، ستون تیم ملی»
امیر قلعهنویی پیشتر بارها تأکید کرده بود که بدنه اصلی تیم ملی را بازیکنان شاغل در لیگ برتر تشکیل میدهند و در عین حال، راه برای چهرههای جدید هم بسته نیست. اما حالا این پرسش جدی مطرح میشود: وقتی لیگ اینقدر در تفکر سرمربی تیم ملی اهمیت دارد، چرا خودش تماشاگر مستقیم آن نیست؟
بهویژه اینکه هیچ مانع رسمی برای حضور او وجود ندارد؛ نه محرومیتی در کار است و نه محدودیتی برای دسترسی به جایگاه VIP. همه چیز مهیاست، جز خودِ سرمربی.
تفویض اختیار یا غیبت پرهزینه؟
ممکن است بخشی از مأموریت رصد لیگ به دستیاران سپرده شده باشد؛ اتفاقی مرسوم در فوتبال حرفهای. اما تجربه نشان داده حضور شخص اول کادرفنی در ورزشگاهها، پیام روشنی برای بازیکنان دارد؛ پیامی از جنس اعتماد، رقابت و انگیزه. پیامی که این روزها کمتر مخابره میشود.
پشت پرده سکوت
با وجود این غیبت و سکوت رسانهای، شواهد نشان میدهد قلعهنویی بیکار ننشسته است. او در کنار مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال، پروژهای مهم را جلو میبرد؛ پالایش فهرست بازیکنان احتمالی جام جهانی. هدف، رسیدن به لیستی گستردهتر از ظرفیت نهایی است؛ لیستی حدود ۵۰ نفره برای آغاز فرآیند دریافت ویزا.
نگرانی از سختگیریهای احتمالی آمریکا در صدور ویزا برای ایرانیها، بهویژه برای بازیکنانی که وضعیت خدمت سربازیشان محل سؤال است، فدراسیون را وادار کرده با دست بازتری عمل کند. سیاست روشن است: معرفی دو برابر ظرفیت، برای دور نماندن از غافلگیریهای دقیقه نود.
قلعهنویی شاید در ظاهر غایب باشد، اما در پشت صحنه فعال است. با این حال، فوتبال فقط پشت میز و در جلسات اداری خلاصه نمیشود. لیگ برتر هنوز مهمترین منبع تغذیه تیم ملی است و ورزشگاهها، جایی که سرمربی باید دیده شود. سکوت و غیبت، اگر طولانی شود، دیر یا زود به فشار تبدیل خواهد شد؛ فشاری که این بار نه از سکوها، بلکه از دل سؤالهای بیپاسخ میآید.
