ممبینی؛ از استیضاح روی کاغذ تا حمایت در عمل !
در حالی که هنوز تبعات جنجال بزرگ تورنمنت سهجانبه و نحوه تعیین سومین نماینده فوتبال ایران در رقابتهای آسیایی فروکش نکرده، انتشار دستور کار جدید جلسه هیئترئیسه فدراسیون فوتبال یک پیام روشن برای افکار عمومی دارد؛ هدایت ممبینی فعلاً قرار نیست هزینه اشتباهات مدیریتی رخداده را بپردازد.
بیش از یک ماه از افشای ابهامات مربوط به تقسیم سهمیه آسیایی میگذرد؛ ماجرایی که نه تنها اعتبار تورنمنت سهجانبه را زیر سؤال برد، بلکه پرسشهای جدی درباره فرآیند تصمیمگیری در فدراسیون فوتبال به وجود آورد. در شرایطی که انتظار میرفت نخستین جلسه هیئترئیسه پس از این جنجال به بررسی عملکرد دبیرکل اختصاص یابد، دستور جلسه منتشرشده نشان میدهد که مدیران فدراسیون ترجیح دادهاند از کنار این پرونده عبور کنند.
استیضاحی که هرگز به صحن نرسید
در روزهای نخست پس از افشای ماجرا، خبرهایی از جمعآوری امضا توسط اعضای هیئترئیسه برای استیضاح هدایت ممبینی منتشر شد. حتی برخی اعضا به صورت غیررسمی از ضرورت پاسخگویی دبیرکل سخن میگفتند و فضای رسانهای نیز از احتمال تغییرات مدیریتی در ساختمان سئول حکایت داشت.
اما گذر زمان نشان داد که میان مواضع رسانهای و اراده واقعی برای تغییر فاصله زیادی وجود دارد. نه تنها خبری از برکناری یا استعفای دبیرکل نشد، بلکه اکنون نام او حتی در فهرست موضوعات قابل بررسی هیئترئیسه هم دیده نمیشود. این اتفاق بیش از هر چیز نشان میدهد که قدرت تصمیمگیری در فدراسیون فوتبال همچنان در دایرهای محدود متمرکز است و اجماع احتمالی اعضای هیئترئیسه نیز بدون همراهی رئیس فدراسیون ضمانت اجرایی ندارد.
حمایت تاج؛ سپر امنیتی دبیرکل
مهدی تاج در ماههای گذشته بارها نشان داده که در بزنگاههای حساس از مدیران نزدیک به خود حمایت میکند. ماجرای اخیر نیز از این قاعده مستثنی نیست. با وجود فشار رسانهها، اعتراض برخی باشگاهها و حتی مطالبه نهادهای بالادستی برای شفافسازی اتفاقات رخداده، رئیس فدراسیون تاکنون هیچ نشانهای از تمایل به تغییر در جایگاه دبیرکل بروز نداده است.
همین حمایت باعث شده هدایت ممبینی بدون ارائه توضیحی جامع درباره ابهامات مطرحشده، همچنان در جایگاه خود باقی بماند. سکوت مدیریتی فدراسیون در قبال یکی از بحثبرانگیزترین پروندههای سالهای اخیر نیز این شائبه را تقویت کرده که ارادهای برای بازنگری در ساختار تصمیمگیری وجود ندارد.
خطر عادیسازی اشتباهات مدیریتی
مسئله اصلی دیگر شخص هدایت ممبینی نیست؛ موضوع مهمتر پیامی است که از دل این اتفاق به فوتبال ایران مخابره میشود. وقتی یکی از جنجالیترین تصمیمات سالهای اخیر بدون هیچ پاسخگویی مشخص و بدون تعیین مسئولیت مدیران به فراموشی سپرده شود، این نگرانی به وجود میآید که اشتباهات مدیریتی به تدریج به امری عادی تبدیل شوند. فوتبال ایران در سالهای اخیر بارها هزینه تصمیمات غیرشفاف را پرداخت کرده است؛ از پروندههای بینالمللی گرفته تا چالشهای داخلی در حوزه باشگاهی و ملی. حالا نیز به نظر میرسد پرونده تورنمنت سهجانبه در حال پیوستن به فهرست پروندههایی است که بدون نتیجه مشخص بایگانی میشوند.
آزمونی برای اعتبار هیئترئیسه
جلسه پیشروی هیئترئیسه صرفاً درباره آینده تیم ملی یا اصلاح چند آییننامه نیست؛ این نشست میتواند معیاری برای سنجش میزان استقلال و اثرگذاری اعضای هیئترئیسه نیز باشد. اگر موضوعی با این سطح از حساسیت حتی فرصت طرح و بررسی پیدا نکند، این پرسش جدی مطرح خواهد شد که نقش هیئترئیسه در ساختار تصمیمگیری فدراسیون دقیقاً چیست؟ آنچه امروز بیش از هر زمان دیگری به چشم میآید، شکاف میان مطالبه افکار عمومی برای شفافیت و رویکرد محافظهکارانه مدیران فدراسیون است. تا زمانی که پاسخ روشنی برای ابهامات پرونده سهمیه آسیایی ارائه نشود، نه پرونده تورنمنت سهجانبه بسته خواهد شد و نه سایه تردید از روی مدیریت فوتبال ایران کنار میرود.
