ورزش ایران در محاصره «صندلیهای بیصاحب»!
بحران مدیریت در ورزش ایران بار دیگر به نقطه هشدار رسیده؛ جایی که تعدادی از فدراسیونها نه با رئیس، بلکه با سرپرستهایی اداره میشوند که حضورشان قرار بود موقتی باشد، اما حالا به یک «وضعیت دائمی» تبدیل شده است.
سرپرستی فدراسیونها سالهاست به یکی از چالشهای جدی وزارت ورزش تبدیل شده؛ چالشی که هر وزیر در ابتدای کار وعده پایان دادن به آن را میدهد، اما در عمل، چرخه تکراری آن همچنان ادامه دارد. حالا در شرایطی که ورزش ایران بیش از هر زمان دیگری به ثبات مدیریتی نیاز دارد، تعدد فدراسیونهای بلاتکلیف، زنگ خطر تازهای را به صدا درآورده است.
در دوره جدید مدیریتی نیز این معضل نهتنها برطرف نشده، بلکه با عوامل بیرونی مثل شرایط جنگی، پیچیدهتر هم شده است. تعویق انتخابات، ابطال برخی مجامع و اختلافات داخلی باعث شده تعداد فدراسیونهای بدون رئیس افزایش پیدا کند؛ وضعیتی که مستقیماً بر برنامهریزیهای فنی، اعزامها و حتی روحیه ورزشکاران تأثیر گذاشته است.
در این میان، برخی فدراسیونها به نماد این بیثباتی تبدیل شدهاند. فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام با ابطال جنجالی انتخابات به دلیل ماجرای مدرک تحصیلی، دوباره به نقطه صفر برگشت. ژیمناستیک هم که سالهاست با حاشیه دستوپنجه نرم میکند، بار دیگر درگیر تغییرات مدیریتی و تعلیق شده و هنوز روی آرامش ندیده است.
از سوی دیگر، فدراسیونهایی مثل ورزشهای آبی، تیراندازی، تکواندو و کبدی نیز در صف انتظار انتخابات باقی ماندهاند؛ انتخاباتی که یا به تعویق افتاده یا زمان مشخصی برای برگزاری آن اعلام نشده است. حتی در مواردی مثل بسکتبال، وضعیت از این هم مبهمتر است و فدراسیون بدون تعیین تکلیف رسمی، با مدیریت قبلی به کار ادامه میدهد.
کارشناسان معتقدند ادامه این روند، نهتنها توسعه ورزش قهرمانی را مختل میکند، بلکه میتواند جایگاه بینالمللی برخی رشتهها را هم به خطر بیندازد. نبود مدیریت پایدار، تصمیمگیریهای کلان را به تعویق میاندازد و فدراسیونها را در حالت «بقا» نگه میدارد، نه «پیشرفت».
با نزدیک شدن به رویدادهای مهم بینالمللی، حالا این سؤال جدیتر از همیشه مطرح است: آیا وزارت ورزش بالاخره تکلیف این صندلیهای خالی را مشخص میکند، یا ورزش ایران همچنان در تونل بیپایان سرپرستی باقی خواهد ماند؟
