چرا مردم در محل ساختمانهای آسیبدیده در جنگ تجمع میکردند؟
یک جامعهشناس گفت: یکی از ویژگیهای مثبت و بسیار خوب مردم ما این است که با یکدیگر احساس یکی بودن دارند و در زمان بروز حوادث این احساس بیشتر خودنمایی میکند و نگرانی و حس همدلی را بیش از گذشته بین افراد برمیانگیزد؛ فقط مردم در کنار ابراز همدلی خود باید مراقب این موضوع باشند که تجمع آنها در نزدیکی ساختمانهای آسیبدیده کار امدادرسانی عوامل امداد و نجات را مختل نکند و از طرفی نباید در کار این افراد مداخله کنند و تسهیلگر باشند.
جنگ بسیاری از مردم را به طور مستقیم درگیر خود کرد و آسیبهای بیشماری را متوجه زندگی آنها کرد. برخی عزیزانشان را از دست دادند؛ خانه بسیاری از مردم در نتیجه بمباران مناطق مسکونی تخریب شد و ساکنان آنها بیپناه و آواره شدند؛ برخی هم هر دو مشکل یعنی هم داغ از دست دادن عزیزان و هم معضل خانهخراب شدن را متحمل شدند.
اگرچه مردم، دولت و دیگر نهادها برای رفع مشکلات افراد آسیبدیده در جنگ پای کار آمدند اما زخم جنگ چنان عمیق است که بهبودی آن تا مدتها مراقبت و رسیدگی میخواهد.
در این بین موضوع مهم دیگری هم وجود داشت بلافاصله پس از هر خانه یا ساختمانی که بمباران میشد، برخی در محدوده نقطه آسیبدیده جمع میشدند و این اقدام کار امدادرسانی، رسیدگی به مجروحان و نجات جان آنها را با مشکل مواجه میساخت.
عدم تجمع مردم در ساختمانهای مورد اصابت دشمن از جمله درخواستهای همیشگی امدادگران هلالاحمر، اورژانس و آتشنشانی بود تا راحتتر بتوانند کار امدادرسانی را دنبال کنند.
تماشای ساختمانهای بمباران شده مردم را ناراحت میکند
امانالله قرائیمقدم، جامعهشناس، در گفتوگو با آوش درخصوص چرایی تجمع افراد در محل ساختمانهای بمباران شده گفت: یکی از علل انجام اینکار به غریزه آگاهی یافتن از حوادث برمیگردد اما در عین حال هم تماشای چنین صحنههایی موجب ناراحتی مردم هم میشود.
او تصریح کرد: اینکه مردم میبینند عدهای از همشهریانشان در سختی و رنج گرفتار شدهاند، آنها را ناراحت میکند و در اغلب موارد دنبال این هستند که به افراد آسیبدیده کمک کنند.
این جامعهشناس یادآور شد: همدلی و سرمایه اجتماعی که در جامعه وجود دارد، انگیزه مردم را در مواقع بروز خطر بیشتر تحریک میکند که به تماشا بروند و ببینند چه اتفاقی افتاده است؛ در نتیجه وقتی به دیدن صحنههای دردناکی مثل ساختمانهای بمباران شده در جنگ میروند، احساس شادی و دلخوشی نمیکنند بلکه غمگین و نگران چنین کاری را انجام میدهند.
قرائیمقدم اضافه کرد: یکی از ویژگیهای مثبت و بسیار خوب مردم ما این است که با یکدیگر احساس یکی بودن دارند و در زمان بروز حوادث این احساس بیشتر خودنمایی میکند و نگرانی و حس همدلی را بیش از گذشته بین افراد برمیانگیزد.
او تاکید کرد: مردم با دیدن خانهای که خراب میشود، در نهایت دلسوزی خود را برای کمک به افراد آسیبدیده میرسانند و ناراحتی خود را اینگونه بروز میدهند.
تنفر و انزجار از دشمن با تماشای خانههای تخریب شده!
این جامعهشناس افزود: در کنار همبستگی، یکدلی و نگرانی جمعی که مردم برای هم دارند، حضور در کنار ساختمانهای آسیبدیده و تماشای صحنههای دردناک و غمانگیز آوار شدن خانهها، حس تنفر مردم و دشمنی درونی نسبت به کسانی که اینگونه وقایع مثل بمباران خانههای مسکونی را مرتکب میشوند را تقویت میکند.
قرائیمقدم اظهار کرد: میلیونها نفر آمادگی خود برای دفاع از کشور و همچنین همراهی برای رفع مشکلات تا شکست کامل دشمن را اعلام کردهاند و این مسئله الان از بزرگترین سرمایههای کشور محسوب میشود.
او تصریح کرد: مردم در کنار ابراز همدلی خود باید مراقب این موضوع باشند که تجمع آنها در نزدیکی ساختمانهای آسیبدیده کار امدادرسانی عوامل امداد و نجات را مختل نکند و از طرفی نباید در کار این افراد مداخله کنند و تسهیلگر باشند.
این جامعهشناس اضافه کرد: احساس تعلق و یگانگی مردم به هم باعث میشود تا کنار هم بمانند و از این مملکت مراقبت و نگهداری کنند.
