فجر ۴۴، صورتحساب سینمایی است که با پول عمومی زنده مانده و با جامعه قطع رابطه کرده؛ جشنوارهای که به جای بازتاب تکثر، به نمایشگاه محصولات ارگانی تبدیل شده است. این دیگر «بهار سینمای ایران» نیست؛ یک تقویم فرمایشی است که با بودجههای کلان، برای تثبیت روایت «همهچیز عادی است» برگزار میشود، آن هم در زمانهای که هیچچیز عادی نیست
