تحریریه آوش/ بررسی تبارشناختی رفتارهای مدیریتی در عرصه فرهنگ نشان می‌دهد که پناه بردن به ژانر کمدی هجوآمیز، نه یک اتفاق خودجوش اقتصادی، بلکه یک استراتژی کلان، ثبات‌ساز و مهندسی‌شده پس از هر بزنگاه سیاسی، شوک اقتصادی و اعتراض اجتماعی است. نگاه سیاست‌گذاران فرهنگی به هنر هفتم، همواره نگاهی کنترل‌گر بوده است. پس از هر تکانه ساختاری در جامعه، سیستم دچار این توهم می‌شود که داستان‌های واقع‌گرایانه و درام‌های نقدمحور اجتماعی، عامل انحراف سلیقه، سیاه‌نمایی یا تحریک افکار عمومی هستند؛ چرا که این ژانر…
