تحریریه آوش/ وقتی از پروانه پرسیدم این روزها زندگیاش شبیه چیست، گفت: «به آنچه باقی مانده نمیتوان عنوان زندگی داد. برای اینکه تبدیل به اشیای داخل اتاق نشوم، خودم را مجبور میکنم در ساعتهای مشخصی که در هتل برای ما غذایی جدای از مهمانان هتل سرو میکنند حاضر شوم. گاهی سعی میکنم با آدمهای بیخانمان دیگری که هنوز در هتل هستند و هر روز از شمارشان کم میشود ارتباط برقرار کنم
