سناریوهای مذاکره محسن رضایی

شاید جمهوری اسلامی هرگز در تاریخ خود با چنین پدیده ای در مذاکرات قبل، حین و بعد از جنگ روبرو نشده باشد که فقط در طول کمتر از ۹ ماه، با ۳ چهره مذاکراتی به مصاف دیپلماتیک با آمریکا رفته باشد و مشخص نیست این رویه نهایتاً به سود پایان جنگ و تامین منافع جمهوری اسلامی ایران منجر خواهد شد یا متأسفانه پیام فقدان اجماع سازی حداقل دو رئیس از جمع روسای قوای کشور را به دشمنان مخابره خواهد کرد که می تواند در برآوردهای میدانی و نظامی آنها نقش تعیین کننده ای را در آینده ایفاء نماید.

با این مقدمه ما در این شرایط با ۳ سناریوی مختلف روبرو هستیم:

سناریوی اول موفقیت دبیر شورای عالی امنیت ملی در پیشبرد دیپلماسی زمان جنگ است که قاعدتاً باید به نسخه ای ارتقاء یافته و تضمین شده تر از تفاهم نامه اسلام آباد برسد که آغاز صادرات نفتی و لغو محاصره دریایی و تحریم ها از بدیهیات آن است. اگر این اتفاق بیفتد، بهترین سناریوی ممکن است. چون همیشه این اعتقاد را داشته و دارم که فرآتر از اینکه چه کسی مذاکره کننده باشد باید به نتایج آن نگاه کرد که در این مورد هم باید همینگونه باشد.

سناریوی دوم شکست دبیر شورای عالی امنیت ملی در پیشبرد اهداف دیپلماسی زمان جنگ است که به احتمال فراوان با یک منازعه سخت کلامی از سوی طرفین روبرو شده و تنش در منطقه به اوج خود خواهد رسید. چرا که شکست دبیر شورای عالی امنیت ملی در این دور از مذاکرات به معنای شکست کامل میانجیگرایانه اعضای پیمان مکه و قطر و سایر میانجی های پشت صحنه نظیر چین و روسیه در این دور از مذاکرات است که در واقع بن بست آغاز شده از نقض آتش بس و شکست تفاهم نامه اسلام آباد را به نقطه بی بازگشت رسانیده و با این روند بازگشت رژیم صهیونیستی به صحنه جنگ تحمیلی با جمهوری اسلامی ایران نباید خیلی دور از انتظار باشد.

سناریوی سوم اما بی نتیجه ماندن مذاکرات و تلاش برای ادامه روند موجود و عبور ساکت از کنار پیام ونس و «لحن تغییر یافته» آن بقول دبیر شورای عالی امنیت ملی است که البته برگزاری همزمان انتخابات آمریکا هم امکان رسانه ای آن را به جمهوری اسلامی ایران می دهد، ولی مهم ترین پیامی که از این اتفاق نادر دیپلماتیک به جهان مخابره خواهد شد این است که اگر عراقچی، قالیباف و محسن رضایی در جمهوری اسلامی ایران قادر به انجام مذاکرات موفق پایان جنگ نیستند، آیا اصولاً شخصیت دیگری باقی می ماند که اینکار را در آینده بر عهده بگیرد؟. باید بپذیریم خطر انتقال پاسخ این سوال به دشمنان شاید از شکست هر مذاکراتی تاکنون، بیشتر باشد!.