یک عمر ایستاده آن سوی دوربین/ داریوش عیاری از پشت قاب تصاویر خانواده تا حافظه سینما
تحریریه آوش/ کیانوش عیاری در گفت‌وگویی با مجله «فیلم» در سال ۱۳۸۰، از فیلم‌برداری‌های خانوادگی‌شان گفته بود؛ از این که حتی برای ثبت تصاویر سفره هفت‌سین نیز دکوپاژ می‌کردند و پیش از فیلمبرداری، درباره جای دوربین و اتفاقاتی که قرار بود در قاب رخ دهد، تصمیم می‌گرفتند
داریوش عیاری، فیلم‌بردار مطرح سینمای ایران در حالی امروز تشییع می شود که او ، روز جمعه ۱۷ مهر ۱۴۰۵ در ۸۰ سالگی درگذشت. داریوش برادر بزرگ تر کیانوش عیاری و متولد سال ۱۳۲۵ در اهواز بود. او که در رشته روزنامه‌نگاری تحصیل کرده، فعالیت خود را با ساخت فیلم‌های کوتاه ۸ میلی‌متری در «کارگاه آزاد اهواز» آغاز کرد؛ تجربه‌ای که زمینه ورود او به دنیای سینما و فعالیت حرفه‌ای در عرصه فیلمبرداری شد.
سال ۱۳۴۸، پدر خانواده عیاری برای داریوش یک دوربین سوپر ۸ خرید و کیانوش که پنج سال از برادرش کوچک‌تر بود، نیز از همان دوربین استفاده می‌کرد. در ابتدا، دوربین بیشتر وسیله‌ای برای ثبت مهمانی‌ها، سفرهای خانوادگی و لحظه‌هایی مانند چیدن سفره هفت‌سین و تحویل سال بود؛ اما این تجربه برای دو برادر، به‌تدریج از ثبت خاطرات خانوادگی فراتر رفت و به فرصتی برای تجربه‌کردن زبان سینما تبدیل شد.
وقتی سفره هفت سین اولین پلان های فیلم می شود
کیانوش عیاری در گفت‌وگویی با مجله «فیلم» در سال ۱۳۸۰، از فیلم‌برداری‌های خانوادگی‌شان گفته بود؛ از این که حتی برای ثبت تصاویر سفره هفت‌سین نیز دکوپاژ می‌کردند و پیش از فیلمبرداری، درباره جای دوربین و اتفاقاتی که قرار بود در قاب رخ دهد، تصمیم می‌گرفتند. به این ترتیب، فیلم‌گرفتن از لحظه‌های ساده خانوادگی نیز برای آن‌ها با طراحی نما و فکرکردن به تصویر همراه بود.
فضای خانوادگی آن‌ها نیز در شکل‌گیری این علاقه بی‌تأثیر نبود. به گفته کیانوش عیاری، پدرشان تاجر بود و چندین فروشگاه، پاساژ، بازار و سینمایی به نام «سینما دنیا» داشت. سینمارفتن از تفریحات اصلی خانواده بود و تماشای فیلم، بخشی از زندگی دو برادر را تشکیل می‌داد.
آغاز فعالیت حرفه ای از میانه دهه ۶۰
فعالیت حرفه‌ای داریوش عیاری در سینما از دهه ۱۳۶۰ شکل جدی‌تری گرفت. او در سال ۱۳۶۴، مدیریت فیلمبرداری «تنوره دیو» به کارگردانی برادرش، کیانوش عیاری، را بر عهده گرفت. این فیلم یکی از نخستین تجربه‌های حرفه‌ای او در سینما و نقطه آغاز همکاری حرفه‌ای دو برادر بود؛ همکاری‌ای که در سال‌های بعد، در فیلم‌هایی مانند «شبح کژدم»، «روز باشکوه»، «دو نیمه سیب» و «خانه پدری» ادامه یافت.
کیانوش عیاری در مراسم بزرگداشتی که سال ۱۴۰۳ در موزه سینما برای او برگزار شد، از برادرش چنین یاد کرد: «یکی از بهترین همکاران من به‌عنوان فیلم‌بردار و یکی از بهترین متخصصان در شناخت و سواد سینمایی».
داریوش عیاری در طول سال‌های فعالیتش، با کارگردانان دیگری نیز همکاری کرد و فیلمبرداری آثار متعددی را بر عهده گرفت. «دختری با کفش‌های کتانی» به کارگردانی رسول صدرعاملی، «زندان زنان» و «سه زن» به کارگردانی منیژه حکمت و «خواهران غریب» به کارگردانی کیومرث پوراحمد، از جمله آثار شناخته‌شده کارنامه او هستند.
او همچنین در فیلم‌های «مربای شیرین»، «شام عروسی»، «مینای شهر خاموش» و «این سیب هم برای تو» فعالیت داشت. کارنامه داریوش عیاری به سینما محدود نماند و او در تلویزیون نیز حضور یافت. مجموعه «۸۷ متر» به کارگردانی کیانوش عیاری، از جمله آثار تلویزیونی او بود که مدیریت فیلمبرداری آن را بر عهده داشت.
«ویلای ساحلی» به کارگردانی کیانوش عیاری، آخرین تجربه داریوش عیاری در عرصه فیلمبرداری بود. او از سال ۱۴۰۱ به بعد، به دلیل مشکلات جسمی و کهولت سن، فعالیت حرفه‌ای خود را متوقف کرد. سرانجام، بنا بر اعلام خانه سینما، داریوش عیاری روز جمعه ۱۷ مهر ۱۴۰۵، در ۸۰ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
