وقت رفتن رسیده است آقایان!/ با یک خداحافظی مردم را شاد کنید
فوتبال ایران این روزها بیش از هر چیز دیگری به یک تصمیم شجاعانه نیاز دارد؛ تصمیمی که شاید نه با یک قهرمانی، نه با یک پیروزی بزرگ و نه با یک پروژه پرهزینه، بلکه تنها با چند خداحافظی به دست بیاید.
شکست مقابل ازبکستان بار دیگر واقعیتی را به نمایش گذاشت که سالهاست بسیاری از کارشناسان و هواداران درباره آن هشدار میدهند؛ تیم ملی ایران در برخی پستها پیر شده است. نه فقط از نظر شناسنامهای، بلکه از نظر توان فنی، سرعت تصمیمگیری، کیفیت اجرای وظایف و میزان اثرگذاری در بالاترین سطح فوتبال ملی.
سالهاست که برخی بازیکنان با تکیه بر گذشته در تیم ملی حضور دارند. گذشتهای که بدون تردید ارزشمند و قابل احترام است، اما هیچ تیم ملی موفقی با خاطرات زندگی نمیکند. فوتبال حرفهای فقط یک معیار دارد؛ آن هم کیفیت امروز است، نه افتخارات دیروز.
احسان حاجصفی یکی از مهمترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران است. کاپیتانی که سالها برای تیم ملی جنگیده و در روزهای سخت کنار این تیم بوده است. اما احترام به گذشته نباید مانع دیدن واقعیت امروز شود. اشتباه تاثیرگذار او مقابل ازبکستان فقط یک اشتباه فردی نبود؛ نمادی از روندی بود که مدتهاست درباره آن صحبت میشود. وقتی بازیکنی دیگر نمیتواند در سطح مورد انتظار تیم ملی ظاهر شود، ادامه حضورش نه به سود خودش است و نه به سود تیم ملی.
این موضوع فقط به حاجصفی محدود نمیشود. فوتبال ایران سالهاست از بیماری مزمن «ترس از خداحافظی» رنج میبرد. بازیکنان تا آخرین روز ممکن در تیم ملی میمانند و مربیان نیز از گرفتن تصمیمهای سخت فرار میکنند. نتیجه آن میشود که نسل جدید فرصت رشد پیدا نمیکند و تیم ملی در یک چرخه تکراری گرفتار میشود.
اما ماجرا فقط به زمین مسابقه ختم نمیشود. امیر قلعهنویی نیز باید به این پرسش پاسخ دهد که برنامه او برای آینده چیست؟ تیمی که قرار است در جام ملتهای آسیا مدعی قهرمانی باشد، هنوز به بازیکنانی متکی است که سالها پیش دوران اوج خود را پشت سر گذاشتهاند. جوانگرایی در حد شعار باقی مانده و هر بار که فهرست تیم ملی اعلام میشود، همان نامهای آشنا دوباره دیده میشوند.
شاید تلخ باشد، اما گاهی بزرگترین خدمت به فوتبال، کنار رفتن است. کنار رفتنی که نه از ارزشهای گذشته کم میکند و نه افتخارات را زیر سؤال میبرد. برعکس، باعث میشود تصویر یک قهرمان در ذهن مردم حفظ شود.
امروز فوتبال ایران بیش از هر چیز به پوستاندازی نیاز دارد. پوستاندازیای که بدون تصمیمهای سخت اتفاق نمیافتد. شاید وقت آن رسیده باشد که برخی بازیکنان باتجربه با احترام از تیم ملی خداحافظی کنند و شاید وقت آن رسیده باشد که کادر فنی نیز بپذیرد مسیر فعلی نمیتواند تضمینکننده موفقیت آینده باشد.
مردم از خداحافظی قهرمانان ناراحت نمیشوند؛ مردم زمانی ناراحت میشوند که ببینند تیم ملی به خاطر تعارف، مصلحتاندیشی و ترس از تغییر، فرصت پیشرفت را از دست میدهد.
گاهی یک خداحافظی، بیشتر از صد وعده و شعار، میتواند مردم را امیدوار کند. گاهی یک خداحافظی، واقعاً مردم را شاد میکند.
