تحریریه آوش/ آن چه امروز در پردههایِ نقرهای شاهدیم، سینما نیست؛ «کالایِ مصرفیِ یکبار مصرف» است. سینمای اجتماعیِ ما، از فروشنده و ابد و یکروز در سالهایِ میانی دهه ۹۰، به نقطهای رسیده است که ساختنِ فیلم درباره واقعیتهای اجتماعی، عملاً به یک «خودکشیِ اقتصادی» بدل شده است
