تیم امید در مسیر ناگویا؛ فدراسیون چرا فرصت آمادهسازی را از عبدی گرفت؟
تیم ملی فوتبال امید ایران در فاصله کوتاه تا آغاز بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، به جای تمرکز بر آمادهسازی نهایی برای این رقابتها، همچنان درگیر مسئلهای قدیمی است؛ هماهنگ نبودن فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ و باشگاهها.
ماجرای آمادهسازی تیم ملی امید برای بازیهای آسیایی ناگویا از مدتها قبل با اما و اگر همراه بود. در شرایطی که وزارت ورزش بر حضور این تیم در بازیها تأکید داشت، سیاست اولیه کمیته ملی المپیک مسیر دیگری را ترسیم میکرد؛ قرار بود تیمهایی که در بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی ریاض ۲۰۲۵ عملکرد قابل قبولی ندارند، از اعزام به بازیهای آسیایی بازبمانند.
در نهایت اما با تعامل وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال، حضور تیم امید در ناگویا قطعی شد و برنامه آمادهسازی این تیم در دستور کار قرار گرفت.
مشکل اصلی از همان ابتدا زمان بود. حسین عبدی تنها حدود چهار ماه پیش از آغاز بازیهای آسیایی به عنوان سرمربی تیم امید انتخاب شد. البته این مربی یک امتیاز مهم داشت؛ او پیش از آن در تیمهای زیر ۱۷ و زیر ۲۰ سال با بخش قابل توجهی از بازیکنان فعلی کار کرده بود و شناخت نسبی از نسل جدید فوتبال ایران داشت.
عبدی در خرداد و تیر تلاش کرد این زمان محدود را از دست ندهد. اردوهای متوالی برگزار شد، بازیکنان مختلف زیر نظر قرار گرفتند و کادر فنی تلاش کرد ساختار تیمی موردنظر خود را شکل دهد.
اما با شروع لیگ برتر، روند آمادهسازی با یک مانع جدی روبهرو شد.
وقتی لیگ به تیم امید فرصت نداد
با آغاز مسابقات لیگ برتر، طبیعی بود که باشگاهها تمایل داشته باشند بازیکنان خود را در اختیار تیمهایشان نگه دارند. قرار بود این مشکل با یک راهکار مشخص حل شود؛ سازمان لیگ و باشگاهها باید شرایطی فراهم میکردند تا پیش از اعزام تیم امید به ناگویا، بازیکنان برای مدت کوتاهی در اختیار حسین عبدی قرار بگیرند.
این اردو قرار بود آخرین فرصت برای هماهنگ شدن تیم با ترکیب کامل باشد؛ فرصتی برای مرور برنامههای تاکتیکی و رسیدن به هماهنگی لازم پیش از ورود به مسابقات.
اما زمانبندی هفتههای پنجم تا هفتم لیگ برتر عملاً این برنامه را تحت تأثیر قرار داده است. طبق برنامه فعلی، مسابقات لیگ تا دو روز پیش از آغاز رقابتهای آسیایی ادامه خواهد داشت؛ یعنی همان بازهای که باید صرف آمادهسازی نهایی امیدها شود، به مسابقات باشگاهی اختصاص پیدا کرده است.
اینجا دیگر نمیتوان همه تقصیر را متوجه باشگاهها کرد.
باشگاهها مقصر اول نیستند
طبیعی است که باشگاهها منافع خود را دنبال کنند. آنها تیمهای خود را برای لیگ آماده کردهاند، مسابقه دارند، بازیکن مصدوم دارند و برای کسب امتیاز تلاش میکنند. بنابراین انتظار اینکه یک باشگاه بدون برنامهریزی قبلی، در حساسترین مقطع فصل تمام بازیکنان جوان خود را در اختیار تیم ملی قرار دهد، چندان منطقی نیست.
مسئله اصلی جای دیگری است؛ فدراسیون فوتبال باید پیش از این مرحله، این تضاد منافع را مدیریت میکرد.
سازمان لیگ زیرمجموعه فدراسیون فوتبال است و وقتی حضور تیم امید در یک رقابت بینالمللی قطعی شده، باید از ماهها قبل تقویم مسابقات به شکلی تنظیم میشد که برنامه تیم ملی تحت تأثیر قرار نگیرد.
اگر قرار بود باشگاهها بازیکنان خود را در اختیار تیم امید قرار دهند، این موضوع باید با یک برنامه دقیق و الزامآور از قبل مشخص میشد؛ نه اینکه حالا، در فاصله چند روز مانده به اردوی نهایی، هنوز درباره حضور برخی بازیکنان ابهام وجود داشته باشد.
جلسه با وزیر هم مشکل را حل نکرد؟
موضوع زمانی جدیتر میشود که حتی برگزاری جلسه با وزیر ورزش نیز هنوز نتوانسته خیال کادر فنی تیم امید را بابت در اختیار داشتن تمام نفرات راحت کند.
در روزهای اخیر نام باشگاههایی مانند استقلال و تراکتور نیز در ارتباط با میزان همکاری با تیم امید مطرح شده است. اگر قرار است توافقی میان باشگاهها و تیم ملی وجود داشته باشد، اکنون زمان اجرای آن است؛ نه زمان مذاکره دوباره درباره اصل توافق.
سؤال روشن است: اگر فدراسیون از مدتها قبل میدانست تیم امید قرار است راهی ناگویا شود، چرا برنامه مسابقات به شکلی تنظیم شد که این تیم در آستانه اعزام، حتی برای برگزاری یک اردوی کامل با نفرات اصلی خود با مشکل مواجه باشد؟
عبدی به دنبال هفتمین اردو
تیم امید حالا در آستانه آغاز هفتمین اردوی خود قرار گرفته است؛ اردویی که قرار است از شامگاه هفتم شهریور آغاز شود و پس از پایان هفته چهارم لیگ، بازیکنان در اختیار کادر فنی قرار بگیرند.
اما هنوز مشخص نیست همه نفرات مدنظر عبدی در این اردو حاضر خواهند بود یا خیر.
این مسئله میتواند برنامهای را که کادر فنی طی چهار ماه گذشته برای تیم طراحی کرده، تحت تأثیر قرار دهد. شناخت بازیکنان و برگزاری اردوهای قبلی هرچقدر هم مفید باشد، تیمی که قرار است در یک تورنمنت بینالمللی حاضر شود باید پیش از اعزام حداقل یک فرصت جدی برای تمرین با ترکیب اصلی خود داشته باشد.
تیمی که با چند بازیکن کلیدی غایب وارد مسابقات شود، عملاً تیمی متفاوت با آن چیزی خواهد بود که سرمربی برایش برنامهریزی کرده است.
ناگویا؛ فرصتی که نباید از دست برود
بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ میتواند برای نسل جدید فوتبال ایران یک فرصت مهم باشد؛ هم برای محک خوردن بازیکنان جوان در سطح قاره و هم برای ساختن پشتوانهای برای تیم ملی بزرگسالان.
اما موفقیت در چنین مسابقاتی تنها به کیفیت بازیکنان و توانایی حسین عبدی وابسته نیست. پشت این تیم باید یک سیستم هماهنگ قرار داشته باشد؛ فدراسیونی که برنامهریزی کند، سازمان لیگی که تقویم را با منافع تیم ملی هماهنگ کند و باشگاههایی که از قبل بدانند چه زمانی باید بازیکنان خود را در اختیار تیم امید قرار دهند.
اگر این هماهنگی وجود نداشته باشد، نمیتوان چند روز مانده به اعزام انتظار معجزه داشت.
حالا عبدی در آستانه هفتمین اردوی تیم امید قرار دارد، اما پرسش همچنان پابرجاست: آیا تیمی که سرمربی برای ناگویا ساخته، همان تیمی خواهد بود که در نهایت راهی بازیهای آسیایی میشود؟
