و اینک، جهان بدون مسی
یک روز بالاخره باید اتفاق می‌افتاد. روزی که داور سوت پایان را می‌زند و لیونل مسی دیگر قرار نیست پیراهن آرژانتین را بپوشد. نه در جام جهانی، نه در کوپا، نه در یک بازی دوستانه بی‌اهمیت. دیگر خبری از آن شماره ۱۰ کوچک نیست که توپ را می‌گیرد، چند قدم آرام برمی‌دارد و ناگهان نظم جهان را به هم می‌ریزد.مسی رفت.البته نه آن‌طور که آدم‌ها می‌روند.
او در شبی رفت که انگار فوتبال تصمیم گرفته بود برای آخرین بار به قهرمانش تعظیم کند. یک گل از روی نقطه پنالتی، مشارکت در گل‌های دیگر و پیروزی ۳ بر صفر. انگار حتی خداحافظی هم باید شبیه خودش می‌بود؛ ساده، باشکوه و کمی غیرقابل باور. حالا باید به چیزی عادت کنیم که سال‌ها تصورش را هم نمی‌کردیم؛ آرژانتین بدون مسی.
چه جمله عجیبی.
سال‌هاست وقتی آرژانتین بازی می‌کند، ناخودآگاه چشم‌ها دنبال یک نفر می‌گردند. حتی اگر توپ جای دیگری باشد، حتی اگر مسی در قاب دوربین نباشد، همه می‌دانند که داستان اصلی همان حوالی اتفاق می‌افتد.
حالا اما دیگر خبری نیست. از فردا اگر آرژانتین صاحب یک ضربه آزاد شد، کسی منتظر نمی‌ماند تا شماره ۱۰ پشت توپ بایستد. اگر تیم عقب افتاد، دیگر دوربین روی صورت مسی زوم نمی‌کند. اگر بازی قفل شد، کسی زیر لب نمی‌گوید: «بالاخره مسی یک کاری می‌کند.» و شاید ترسناک‌ترین قسمت ماجرا همین باشد.
دیگر قرار نیست مسی کاری کند.
نسل ما خوش‌شانس بود. ما لیونل مسی را در تلویزیون دیدیم، در ورزشگاه‌ها دنبال کردیم، با گل‌هایش فریاد زدیم، با شکست‌هایش حرص خوردیم، به جام جهانی رسیدنش را دیدیم و سرانجام لحظه‌ای را دیدیم که جام جهانی را بالای سر برد. ما شاهد یک بازیکن نبودیم؛ شاهد یک دوران بودیم. دورانی که فوتبال یک قانون نانوشته داشت: هر وقت همه‌چیز تمام شده به نظر می‌رسید، هنوز مسی وجود داشت. و حالا آن قانون دیگر وجود ندارد.
شاید از فردا فوتبال کمی عادی‌تر شود. شاید دیگر کودکی در بوینس‌آیرس، وقتی توپ را می‌گیرد، خودش را مسی صدا نزند. شاید نسل جدید ستاره‌ای پیدا کند که همه را هیجان‌زده کند. شاید یک شماره ۱۰ تازه متولد شود. اما یک چیز هرگز تکرار نمی‌شود. هیچ‌کس دوباره جوانیِ مسی را تجربه نخواهد کرد. آن دریبل‌ها، آن گل‌ها، آن پاس‌ها، آن شب‌های بارسلونا، آن شکست‌های آرژانتین، آن جام جهانی، آن لحظه‌ای که بالاخره جام را لمس کرد و لبخند زد...
همه‌شان حالا تبدیل به خاطره شده‌اند. و خاطره، بی‌رحم‌ترین شکل جاودانگی است. مسی امروز از فوتبال ملی خداحافظی کرد؛ اما واقعیت این است که فوتبال خیلی زودتر از این شب، شروع به خداحافظی با مسی کرده بود. از روزی که فهمیدیم دیگر قرار نیست او را برای همیشه داشته باشیم. حالا پرده پایین آمده است.
نور ورزشگاه کم شده. شماره ۱۰ آرژانتین آرام‌آرام از زمین دور می‌شود. و آن سوی آتلانتیک، جایی در اروپا و آمریکای جنوبی، میلیون‌ها نفر تازه دارند می‌فهمند چه اتفاقی افتاده است: دنیای فوتبال قرار است ادامه پیدا کند؛ فقط دیگر مسی در آن نیست. و شاید برای اولین بار در بیست سال گذشته، وقتی توپ به پشت محوطه جریمه آرژانتین رسید، هیچ‌کس منتظر معجزه نباشد.
چون معجزه هم بالاخره یک روز بازنشسته می‌شود.
